Sedona

26 miles (42 km) ten zuiden van Flagstaff, langs de US89A. Sedona is de naam van de echtgenote van een kolonist die hier in het begin van de 20ste eeuw een eerste poststation bouwde. Sedona is een leuk dagtripje, tenminste als je de tijd neemt om heerlijk te picknicken op de oever van de rivier. De weg van Flagstaff naar Sedona voert eerst door een uitgestrekt, dicht bos, om vervolgens af te dalen in een prachtige cañon met oranjerood gesteente die de kronkelende bedding van de Oak Creek volgt. Net voor je de afdaling naar de bodem van de vallei inzet, kun je even stoppen bij Oak Creek Vista (aangegeven), waar je een schitterende uitzicht hebt op de diepe kloof in het groene woud. Nog steeds onderweg, iets verderop, liggen de natuurlijke waterbekkens van Slide Rock State Park. Zalig, want je kunt er zwemmen in omgeving die ronduit schitterend is.
Positieve aardstralen
De streek is voor de indianen reeds duizenden jaren een belangrijk middelpunt, waar aardse energiepunten elkaar raken. Reeds lang voor new age in de mode kwam, trokken deze met de natuur verbonden mensen er massaal heen, een gewoonte waar nog steeds geen einde aan is gekomen. De energetische en magnetische centrale punten staan bekend onder de naam vortex. In een straal van enkele miles kun je er verscheidene ontdekken.


Route Phoenix - Sedona - Grand Canyon
Hotel Embasy suites, scottsdale, Phoenix.
De route over de HW179 /alt 89 van Sedona naar Flagstaff
 
 

Met de shuttle langs de rand van de Grand Canyon. Beneden in de diepte ligt de Colorado rivier.
Zonsondergang bij de Grand Canyon
06:02: De opkomende zon bij de Grand Canyon
HW64 van Grand Canyon - Cameron - naar Page
 
Grand Canyon

(Cañon van de Colorado)

Grand Canyon NP
De hoofdingang van het Grand Canyon National Park ligt 80 miles van Flagstaff, 275 miles van
Las Vegas en ruim 480 miles van Los Angeles. De Grand Canyon is een van de opmerkelijkste geologische fenomenen op aarde. De Colarado heeft zich in de loop der tijden een weg geboord door het rotsgesteente (soms zacht, soms hard, wat resulteerde in talrijke meanders) van het grote plateau dat zich uitstrekt van het zuiden van Utah tot het noorden van Arizona. Volgens officiële cijfers bedraagt de afstand precies 227 miles of bijna 445 km, de totale oppervlakte 4856 km². Op sommige plaatsen is de cañon 1829 m diep bij een maximale breedte van bijna 29 km. Voor 1963, het jaar waarin de stuwdam van Glen Canyon werd gebouwd, voerde rivier dagelijks 500.000 ton zand mee. Het is amper te geloven, maar sinds twee miljard jaar heeft de Grand Canyon de opgang en ondergang meegemaakt van verschillen zeeën, woestijnen en gebergten, hoger dan de Himalaya. Dat is wat tenminste de geologen beweren. Het zand dat je nog overal aantreft, is voornamelijk uit zeeën afkomstig. Vermengd met sediment veranderde het langzamerhand in zandsteen en schiefer. In het mesozoïcum (einde van het secundair) drukten continentale platen de vlakte van de Colorado langzaam onhoog, om uiteindelijk het huidige plateau te vormen. In het oosten verrezen de Rocky Mountains en de hoogvlakte begon steeds meer te hellen. De Colorado, die zoals alle andere rivieren naar beneden stroomt, begon aan haar graafwerk. Hoe dieper ze groef, hoe ouder de geologische lagen die ze blootlegde. De oudste, op het diepste punt, is 1,8 miljard jaar oud, hoewel de cañon zelf slechts 5 tot 6 miljoen jaar geleden ontstond. Daarom is de Grand Canyon ook zo`n uniek fenomeen. Je kunt er zo maar eventjes twee vijfde van de geschiedenis van de aarde uit aflezen.
Door de aanzienlijke hoogteverschillen treffen we in de Grand Canyon van zuid naar noord vijf van de zeven grote klimaatgordels aan. Zo wijzen de cactusachtigen op 1000m hoogte, op de bodem van de kloof dus, op een droog subtropisch klimaat. Op 1200m overheerst nog steeds de warmte, maar toch is er al een gematigd invloed, waarin eiken mahoniebomen gedijen. Hogerop vinden we pijnbomen in een gematigd klimaat. Ten slotte bereik je op ongeveer 2500m  een klimaatgordel van het Canadese type, met dennen- en sparrenbossen (vooral op de noordelijke rand). Die hoogteverschillen zorgen uiteraard voor een grote biodiversiteit. Er zijn meer dan 1500 plantensoorten, 305 vogelsoorten en 76 soorten zoogdieren geregistreerd. De kans is groot dat vooral eekhoorns zijn die je ziet, maar opgepast, ze bijten. Ook de mule deers (muildierherten) komen vrij algemeen voor. Niet vergeten, je trui en regenjack, want zelfs in de zomer regent het vaak.
-speciale informatie over de skywalk: de befaamde glazen brug boven de Grand Canyon bevindt zich niet hier, maar in de Grand Canyon west, 250 miles naar het westen, langs de weg naar Las Vegas.

Temperatuur in C° op de south rim
  Jan Febr Mrt April Mei Juni Juli Aug Sept Okt Nov Dec
Max temp 5 7 10 15 21 27 29 28 24 18 11 6
Min Temp -8 -6 -4 0 4 8 12 12 8 2 -3 -7
Temperatuur in C° op de north rim
Max temp 3 4 7 12 17 23 25 24 21 15 8 4
Min Temp -9 -8 -6 -2 1 4 8 7 4 -1 -4 -7
Temperatuur in C° in de binnenste van de canyon
Max temp 13 17 22 28 33 38 41 39 36 29 20 14
Min Temp 2 6 9 13 17 22 26 24 21 14 8 2

 

Hoe bezoek je de Grand Canyon :

Er zijn drie manieren om de Grand Canyon goed te verkennen: per vliegtuig of helikopter (fantastisch maar duur), per raft (het best aangepast in de natuurlijke omgeving, maar je moet wel heel ruim van tevoren reserveren) of heel gewoon te voet, door een van de rotswanden af te dalen. Uiteraard wel over een goede conditie beschikken. De uitzichtpunten zijn wonderbaarlijk en hoe dieper je afdaalt, hoe minder toeristen je ontmoet. Weeg alle mogelijkheden goed af bij het plannen van je uitstapje, anders loop je het risico een minder goede herinnering over te houden aan wat toch wel een van de grote natuurwonderen op deze aardbol is. Is de tijd heel beperkt plan dan je bezoek zo`n twee uur voor zonsondergang.
-Waarschuwing: houd er rekening mee dat het bekijken van de cañon vanaf de uitzichtpunten behoorlijk frusterend kan zijn. Je hebt immers nooit een totaalbeeld, omdat de kloof ze enorm uitgestrekt is. Daarbij komt dat je er ook nooit in alle rust kunt kijken, gezien het enorme aantal bezoekers (een vijf miljoen per jaar)! Laat het dorp zo ver mogelijk achter je en ga op zoek naar de verder gelegen uitzichtpunten boven de cañon. Je vindt ze over een afstand van verscheidene kilometers langs de hoge weg. De Hermits Rest Route ten westen van het dorp is het grootste deel van het jaar voor alle autoverkeer afgesloten. Er zit niks anders op dan je auto op een van de parkeerterreinen achter te laten en de bus te nemen die van de ene plaats naar de andere pendelt

Een stukje geschiedenis:

Vermoedelijk vestigden de eerste jagers zich ongeveer 11.000 jaar geleden in het gebied van de Grand Canyon, nadat Aziatische stammen tijdens een grote migratiegolf in het jongpaleolithicum de Beringstraat waren overgestoken. Tot dusver gaan de oudste, door archeologen blootgestelde sporen van menselijke aanwezigheid echter niet verder terug dan het tweede millennium v.Chr: het betreft fragiele dierenfiguurtjes van twijgen, verstopt in rotsspleten.
Rond het jaar 500 verscheen een nieuwe stam in de Grand Canyoin: de Anasazi, ook wel bekend als de pueblo of basketmakers (mandenmakers), een verwijzing naar het grote aantal gevlochten manden die in hun nederzettingen werden aangetroffen. Ze woonden in halfondergrondse, lage en rokerige huizen, en leefden voornamelijk van de jacht en de maisteelt. Bijna 2000 woonplaatsen werden over de hele lengte van de cañon aangetroffen. Volgens recent onderzoek zouden deze toenmalige stammen allesbehalve vredelievend geweest zijn, sterker nog, het waren wellicht kannibalen.
Aan het eind van de 13de eeuw verdwenen de Anasazi uit de kloof, wellicht op de vlucht voor droogte of oorlogsdreiging. Ze vestigden zich meer naar het oosten, daar waar vandaag de hopi wonen.


Page - Lake Powell - Glen Canyon Dam - Upper Antelope Canyon - Horseshoe Bend
   
 
 
 
 

Upper Antelope Canyon
 
 

Horseshoe Bend

 

 

Page plaatsinfo

Het schouwspel van de enorme rode rotswanden die zich loodrecht in het meer storten, is een van de magische beelden van deze regio. Zelden heeft de inmenging van de mens in de natuur een zo positief resultaat gehad. Maar in Lake Powell is het resultaat wonderwel geslaagd. Toen begonnen werd met de aanleg van dit kunstmatige meer kon geen mens zich voorstellen dat het nieuwe gecreëerde landschap zo groots is. Zo indrukwekkend zou zijn. Ook had niemand gedacht, dat de zoektocht naar nieuwe energie (waterkracht)) zou leiden tot de opkomst van een nieuwe, nog belangrijke industrie, namelijk het toerisme. Het meer, slechts 4 uur rijden van Salt Lake City, is  in enkele decennia uitgegroeid tot een topbestemming voor stedelingen. Elk weekend weer zakken de inwoners van Salt Lake City massaal af naar het meer, met hun enorme campers, hun boten met krachtige buitenboordmotoren, hun jetski`s en wie weet wat nog meer. De droogte is echter al sinds jaren een enorme probleem. Talrijke zijarmen zijn niet langer of moeilijk bevaarbaar, wat eigenaars van pleziervaartuigen verplicht tot het maken van lange omwegen via de drukke wegen. Het is nog geen Brusselse ring tijdens het spitsuur, maar toch. Gelukkig is het meer zo groot dat  voor alsnog iedereen er zijn eigen plekje vindt.
Page is een klein plaatsje dat, in tegenstelling tot wat velen denken, niet aan het meer ligt, maar op de Manson Mesa, een dorre hoogvlakte boven de zuidelijke oever. Het meer ligt ongeveer 6 miles (9,6 km) van het centrum van Page en is te bereiken via de U89. Een heel goeie steenworp dus!
Page is in elk geval een ideale halte tijdens de rondreis. Vanwege de hoogte is het er nooit te warm (op 1310 m) en bovendien is er water, veel water zelfs, met in augustus een zalige temperatuur van 26°. Page ligt in Arizona en Lake Powell in Utah. Tijdsverschil

Monument Valley
 

 

 

 

 

Monument Valley parkinfo
Waar je een van de merkwaardigste natuurverschijnselen van de Verenigde Staten kunt bewonderen. Het Kleurenspel, van roze tot violet verleent een bijzondere charme aan de zonsopgang en –ondergang. Wie hier rondloopt, waant zich in een echte western. Het landschap is hier niet veranderd sinds de tijd van de Pony Express. Met wat goede wil en verbeelding zie je er zelfs nog de cowboy`s verwoed met een lasso zwaaien, terwijl de indianen oorlogskreten slaken die door merg en been gaan. De vallei wordt nog steeds bewoond door Navajo, die er leven van landbouw, schapenteelt en de verkoop van kunstnijverheid, zilveren juwelen en geweven dekens. Sommigen wonen er ook vandaag nog op de manier van hun voorouders, in houten hogans van met leem ingestreken twijgen, en volbrengen hun dagelijks arbeid conform de voorouderlijke tradities. Ze nemen deel aan de rituelen van de medecine man (medicijnenman) en beoefenen de kunst van het zandtekenen. Ga bijvoorbeeld iets drinken in de Golden Sand, een van de bistro`s van Kayenta, of breng een nacht door in een B&B die door de Navajo wordt gerund. Daar maak je kennis met de echte, onbedorven indianen.
Nationale parken en monumenten

 

Zijn gebieden met uitzonderlijk natuurschoon dat zorgvuldig moet worden beschermd. Het verschil tussen nationale parken (Nationals Parks) en nationale monumenten (National Monuments) is te verwaarlozen. De eerste ontstonden na stemming van het Congres of een besluit van de gouverneur van de staat, de andere na een beslissing van de president van de Verenigde Staten. Ze worden beide door dezelfde organisatie beheerd en beschermd door een strenge reglementering die alle menselijke inmenging bestraft ($50 boete voor wie dood hout sprokkelt). Het resultaat is fantastisch: het park Yosemite bijvoorbeeld is een gebied van een uitzonderlijke natuurlijke schoonheid (wel druk bezocht, dat moet gezegd).
Toch slaagden de Amerikanen erin alle mogelijke accommodaties te voorzien die een verblijf in de natuur aangenamer kunnen maken: je kunt er overnachten in een comfortabele blokhut ( met bad, douche, kitchenette, tv….) maar ook in een tent of caravan. Wil je s`zomers in een park overnachten, dan moet je beslist lang van te voren reserveren (verscheidene maanden voor beroemde  parken zoals Yosemite) of er vroeg in de ochtend aankomen (als reserveren niet mogelijk is).
Elk park organiseerd groepsexcursies voor liefhebbers van ongerepte natuur, maar als je zelf over een auto beschikt, koop je het beste enkele goede wegenkaarten, een veldfles en wat broodjes. Trek op verkenning door de wondermooie bossen en cañons waarvan de prentbriefkaarten nooit meer dan een flauw afkooksel zijn en verlies je in de valleien die inde bioscoop nooit tot hun volle recht komen. Koop een goede koelbox bij het begin van de trip, vul hem met ijsblokjes zodat de drankvoorraad de hele dag koel blijft.

Toegangsprijzen:
De toegangsprijs voor een NP bedraagt gemiddeld $15,00 per voertuig (en niet per persoon). Zeven parken (Death Valley, Bryce Canyon, Grand Canyon, Grand Teton, Yellowstone, Yosemite en Zion) zijn duurder: $25,00. Het goedkoopste park is Capitol Reef, met een toegangsprijs van slechts $7,00 per voertuig. Doorgaans ligt de toegangsprijs voor de nationale monumenten iets lager (soms zijn ze zelfs gratis, zoals Canyon de Chelly, maar dat bij hoge uitzondering). Soms wordt de toegangsprijs per persoon berekend. Langs alle wegen die door een NP lopen, moet je tol betalen. Geldig voor zeven opeenvolgende dagen.

Interagency Annual Pass:
$ 80,00 voor een voertuig met maximaal vier passagiers, bestuurder inbegrepen ( gratis voor jongeren onder de zestien) Dit toegangsbewijs wordt bij de ingang van elk park verkocht en is een jaar geldig. Wie meer dan vijf of zes parken bezoekt, heeft er reeds voordeel bij. Het geeft toegang tot alle nationale parken en monumenten in de Verenigde Staten (met een onbeperkt aantal bezoeken) Het geldt niet voor Monument Valley bijvoorbeeld (logisch, het is geen nationaal monument ) noch voor State Parks. ( Logisch het is een staatspark)

Nationale of overheidscampings:
Dit zijn de goedkoopste campings ($5 tot $10), waar je met maximaal zes personen kunt logeren en per staanplaats (of per voertuig) betaalt. Bovendien liggen deze campgrounds vaak op de mooiste plekjes, te midden van de natuur. Niet alle terreinen beschikken over faciliteiten en sommige zijn dan ook gratis, hoewel die laatste steeds zeldzamer worden. Je treft ze overal in de National parks, National monuments, National recreation areas,National forest en State parks.
Gewoonlijk moet je op de minst bezochte campgrounds een enveloppe deponeren met daarin het verschuldigde bedrag voor de staanplaats. Op de enveloppe vermeld je dan naam en adres, registratienummer van je auto en het nummer van de gebruikte staanplaats. Wie van de gelegenheid wil gebruikmaken om enkele dollars te besparen, zou bij zonsopgang weleens een ranger voor zijn tent kunnen vinden, met een gepeperde rekening.
De tenten staan over het algemeen ver uitelkaar. Dat betekent echter niet dat je ongestoord feestjes kunt bouwen. De meeste parken eisen stilte na 22:00 uur. Iedere camping beschikt over tioletten en wastafels, maar soms zijn er geen douches en elektriciteit. Het beste ga je s`ochtends in alle vroegte op zoek naar een plekje in de nationale parken, of beter nog, reserveer lang van tevoren (mogelijk vanaf 5 maanden voor aankomst). In sommige parken kun je echter niet reserveren. Daar geldt de regel dat wie het eerst komt, het eerst maalt. (the First arrived, the First served) Inkopen doe je buiten het park. In de NP zijn er weinig winkeltjes, die bovendien hoge prijzen vragen en weinig te bieden hebbn. Warme kledij is wenselijk. Vele parken liggen op een behoorlijke hoogte, waar het in September soms s`nachts al vriest. Belangrijk: in nationale parken, waar beren voorkomen, doet men er goed aan de keukenvoorschriften van de rangers zorgvuldig na te leven. Het geurvermogen van deze gevaarlijke knuffeldieren is alom bekend, net zoals hun volharding als ze iets op het spoor zijn. Wie gekookt heeft, trekt het beste daarna een andere plunje aan, kwestie van de etensgeuren te verwijderen.

Internetsites over de Amerikaanse nationale parken:

Voor nuttige informatie, toegangsprijzen en dergelijke kun je een kijkje nemen op: www.nps.gov/ gevolgd door de eerste letters of initialen van het desbetreffende park. Een voorbeeld: tik www.nps.gov/yose voor Yosemite. Voor reserveringen van campings of ander logies in de nationale parken: www.recreation.gov

 

Mesa Verde via Goosenecks State park - Moki Dugway en Naturel Bridges Monument
06:30: zonsopkomst Monument Valley Richting Gooseneck over de US 163

Goosenecks State Park ligt aan de zuidelijke grens van de staat Utah in het westen van de Verenigde Staten. Het ligt aan een diepe meander van de rivier San Juan. Deze rivier stroomt hier 8 kilometer lang door een gebied dat in vogelvlucht maar 1,6 kilometer breed is.

De Moki Dugway ligt aan UT-261 in het zuidoosten van Utah, ten zuiden van Natural Bridges National Monument. Het is een reeks van scherpe haarspeldbochten naar beneden een steile onverharde weg over minder dan drie mijl. UT-261 is geplaveid, met uitzondering van de Dugway.

Natural Bridges National Monument is een nationaal monument in Utah ten westen van Blanding in de Verenigde Staten. Het ligt langs Utah State Route 95. Enkele natuurlijke bruggen in het park zijn Sipapu, Kachina en Owachomo.
Een 9 miles ( 14,5 km) geplaveide weg leidt je langs de Sipapu Bridge, Kachina Bridge en Owachoma bridge.

 

 

Mesa Verde National Park
 

 

 

 

Mesa Verde Parkinfo
Staat op de werelderfgoedlijst van de Unesco. Het Nationaal park herbergt enkele voorbeelden van verlaten Indiaanse dorpen, typisch voor het zuidwesten van Amerika. De dorpen onder afhangende rotsen zijn prachtig bewaart gebleven. Deze hoogvlakte werd door de Spanjaarden ‘het groene tafelland’ genoemd. Met haar hoogte van  600 m domineert ze de hele zuidwesthoek van Colorado. Vanaf het jaar 550 ongeveer werd dit gebied door de Anasazi bewoond. Dit van oorsprong nomadische volk ontwikkelde zich snel na de introductie van de landbouw en het domesticeren van hond en kalkoen. Oorspronkelijk woonde de stam in lemen huizen die half onder de grond lagen. Al snel echter werd begonnen met het bouwen van steviger constructies. Tussen 1100 en 1300 bereikte de beschaving van de Anasazi haar hoogtepunt. Over hun leven is nog steeds weinig bekend, behalve dat ze hun religieuze ceremoniën uitvoerden in ronde kelders, de zogenaamde Kivas. Archeologen proberen hun vondsten te interpreteren in het licht van dat geloof en de  mondeling overgeleverde tradities van de Hopi of – indien mogelijk – van de Tanon en Kerezan, die als de rechtstreekse afstammelingen van de Amasazi worden beschouwd.
Om een of andere duistere reden verliet de stam rond 1200 de dorpen van het plateau, om zich te vestigen in de diepe holten van de cañons. Vluchtten ze voor een vijand? Zochten ze bescherming tegen de natuurelementen? Niemand die het met zekerheid kan zeggen. Wel zeker is dat de Anasazi in de nieuwe omgeving hun mooiste bouwwerken oprichtten. Het zijn die bouwwerken die je ook vandaag nog kunt bewonderen.
De staat waarin de rotswoningen (cliff dwellings) zijn bewaard, is gewoon fantastisch. Verspreid over het park zijn er niet minder dan 600 geregistreerd. Museum, gids en boeken beschrijven op levendige wijze de geschiedenis van deze indianenbeschaving, die op mysterieuze wijze (droogte, uitputting van de grond, sociale onlusten….) rond het einde van de 13de eeuw plots uit de cañon verdween.
-De ingang van het Mesa Verde NP ligt tussen de stad Cortez (10 miles ten westen) en Durango (35 miles ten oosten)
Arches NP via HW 491 en 191
De HW 491 en daar op aansluitend de HW 191 zijn wegen waar ik bijna geen verkeer tegenkom

Moab
 
 

Arches National Park
 
 

Balanced rock


 

 

Moab plaatsinfo
Moab is een sympathiek stadje in het hart van een nog ongerept gebied. Na een eerste bloeitijd als gevolg van de uraniumwinning groeide het uit tot de toeristische hoofdplaats van de streek. Geen wonder als je bedenkt hoe dichtbij Arches, Canyonlands en Scenic Byway 128 liggen. Moab is bovendien ook het enige stadje in Utah dat bij de Colorado ligt. Het is dan ook een geliefde uitvalsbasis voor excursies op deze Mythische rivier. Zowel amateurs als doorgewinterde kajakkers komen er aan hun trekken. De laatste jaren is Moab ook uitgegroeid tot het treffen van de mountainbikeliefhebbers. Omdat dit een sport is die vooral toch jongeren aantrekt, is er in Moab altijd iets te beleven. Een heel aangename halte waar je je snel thuis voelt, ondanks de grote weg die Moab op het eerste gezicht weinig aantrekkelijk maakt.

Arches NP parkinfo
Dit kleine park van slechts 305 km² is toch een van de opmerkelijkste van het land en een van de beroemdste van Utah. Grote temperatuurschommelingen en de inwerking van natuurelementen zoals regen, sneeuw en vorst hebben er in de loop van duizenden jaren een weelderig landschap geschapen, dat vooral wordt gekenmerkt door de prominente aanwezigheid van natuurlijke boogbruggen. Verspreid over het park werden er niet minder dan 2000 geteld! Korte en lange, massieve of ragfijne, allemaal droegen ze bij tot het ontstaan van dit unieke en spectaculaire landschap, waarin ook andere fantastische rotsformaties zich niet onbetuigd lieten: overhangende rotsen, aardpiramiden, duizelingwekkende rode rotswanden. In dit surrealistische landschap werden diverse films gedraaid ( onder meer bepaalde scènes uit (Thelma en louise). Je kunt dit fantastische natuurpark makkelijk in een dag bezoeken, zowel per auto als per fiets of te voet.

 

Capitol Reef parkinfo
Capitol Reef ligt ten noorden van Lake Powell, tussen Bryce Canyon en Canyonlands Nationals Parks. Het is niet het spectaculairste van de Amerikaanse nationale parken, maar ontegenzeglijk wel een van de parken waar de mens het minst heeft ingegrepen. Ver van het massatoerisme van de Grand Canyon en Zion onthult Capitol Reef, in het hart van de Grand Wash en Capitol Gorce, zijn geheimen van beneden af. Schitterende cañons met loodrechte wanden langs de Waterpocket Fold, een diep ingesneden vallei in het zuiden van het park en langs Cathedral Valley in het noorden. Je doorkruist een mineraal, semiwoestijnachtige landschap, dat gedomineerd wordt door massieve, door erosie aangetaste koepelbergen en diepe ravijnen. De idyllische boomgaarden van de Fruita-oase vallen dan ook heel erg uit de toon in dit ‘minerale landschap’, zeker eind juni, wanneer het fruit rijp is (wat op de grond ligt, mag je opeten). Dit stukje groen is te danken aan de Fremont River die dwars door Capitol Reef loopt en de ontwikkeling bevordert van een voor een woestijn ongewone vegetatie, zoals wilgen en essen langs de oever van de rivier en talrijke eenjarige bloemen die de lente een landelijke charme geven…..
Het park is een paradijsje voor wie houdt van eenzame wandeltochten door een ongerepte natuur. De hele regio nodigt trouwens uit tot het maken van schitterende wandelingen en trektochten. Iets meer naar het zuiden ligt het recentste National  Monument van de Verenigde Staten: Escalente, met zijn wondermooie cañons en rotsformatie.

 

Capitol reef via Goblin Valley Statepark parkinfo


Richting Bryce Canyon NP via de Scenic Byway 12

 
 

 

Bryce Canon NP parkinfo
Eigenlijk is dit geen echte cañon, maar een kalkplateau (tussen 2018 en 2748m hoog), waar erosie gezorgd heeft voor heel grillige rotspilaren met opmerkelijke kleuren, gaande van oranje tot dieprood ( Pink Cliffs). Zelfs als je de Grand Canyon bezocht hebt, biedt dit landschap voldoende moois om er een omweg voor te maken.
Ooit bedekte de zee het hele gebied, maar sindsdien heeft ze zich teruggetrokken. De rotsformaties in de vorm van en kaars (aardpiramide, hier hoodoo genoemd) zijn een gevolg van erosie door regenwater. Overal in deze buurt bulkt het van de tamias ( chipmunks of wangzakeekhoorns) Dit is ontegenzeglijk een van de mooiste parken van Utah, maar ook helaas een van de drukbezochte en bijgevolg minder ongerept. Net voor je bij Bryce Canyon aankomt, als je de Hwy 12 tussen Panguitch en Bryce volgt, kom je langs Red Canyon die met zijn prachtige geërodeerde rode rotsen ook de moeite loont.

 

Zion NP via Red Canyon tunnels




 

 

Zion parkinfo
Het gebied rond Zion, in het zuidwesten van Utah, bleef lange tijd van de buitenwereld afgesloten omdat het zo moeilijk bereikbaar was. Het was dan ook een perfecte schuilplaats voor de mormoonse pioniers, die in de ongerepte en onbewoonde landschappen rust zochten en vonden. Ze doopten het Zion, een verwijzing naar het Bijbelse Sion. Voor deze gelovigen die naar de uitkant van de samenleving waren verbannen, symboliseerde Zion het ethische en menselijke ideaal, het Rijk Gods dat ze ooit op aarde hoopten op te richten. Aangekomen in deze uithoek van de planeet, waar het landschap even kaal was als dat in het Bijbelse land, besloten ze zich op deze plek te vestigen. Toch waren de mormonen niet de eerste die deze plek als heilig beschouwden, want de Indianen waren hen allang voor.
Vandaag is Zion de naam van een Nationaal Park, een beschermd stukje natuur dat jaarlijks zo`n 2,5 miljoen bezoekers trekt.
De erg smalle en bochtige weg (19 miles) door het park is geasfalteerd, maar dan wel met rode asfalt, zodat hij niet te veel tegen de rest van het landschap afsteekt. Het oostelijk deel wordt gekenmerkt door geërodeerde rotsen met merkwaardige groeven. Het lijkt wel alsof er met een grove hark over de gesteente is gegaan…. In het park van Bryce Canyon ontdekken de bezoekers de cañon van bovenaf, om dan te voet naar de bodem van de kloof af te dalen. In het Zion National Park is dat net omgekeerd. Dar begint het bezoek op de bodem en wordt daarna naar de rand van de kloof geklommen, om een beter overzicht te hebben. Zion is de naam van het nationale park met een oppervlakte van 595 km², maar het is in de eerste plaats de naam van een smalle, amper 8 miles lange cañon die de Virgin River in de loop van dertien miljoen jaar heeft uitgehold. Ach, de maagdelijke rivier! Schijn bedriegt echter, want ze kan even ongenadig uit de hoek komen als de Colorado. De Zion Canyon is ongetwijfeld het interessantste deel van het nationaal park. In elk geval laat de doodlopende cañon een diepe indruk na. Wel vaker hoor je dat deze plaats met het land van de reuzen wordt vergeleken. Die vergelijking is zo gek nog niet, want inderdaad, de loodrechte rotswanden zijn bijzonder indrukwekkend. Ze schommelen tussen de 610 en 910 m hoogte en vertonen opmerkelijke kleuren, zoals beige, roze, oranje, rood…. Al even opmerkelijk zijnde vreemde vormen van het gesteente: aardpiramiden, overhangende rotsblokken, koepelrotsen enzovoort. 

Fauna en Flora
Het park is een toevluchtsoord voor talrijke diersoorten zoals de koningsarend, het grootorige muildierhert en de bergleeuw of poema. In de schaduw van wilgen, essen en populieren op de oevers van de Virgin River leven konijnen en rode lynxen. Terwijl je over de paadjes loopt, hoor je in de verte misschien wel het gezang van goudhaantjes die in een den of jeneverstruik verstopt zitten.

Las Vegas via Valley of Fire en Lake Mead

 

 

   




 

 

Las Vegas info
Las Vegas, 1,6 miljoen inwoners, ligt te midden van een woestijnachtige, door de zon geblakerde vlakte in het uiterste zuiden van de staat Nevada, 275 miles (440km) ten noordoosten van Los Angeles 560 miles (900 km) ten zuidoosten van San Francisco. Of je Las Vegas nu bezoekt om een congres bij te wonen, om er te trouwen of te scheiden, om voor grof geld te spelen of om anderen hun laatste cent te zien verspelen, het mooiste tijdstip om in deze stad aan te komen is s`nachts of bij zonsondergang. Dan Flitsen de duizenden neonlichten op de bekende strip aan en uit. De strip is de inmense boulevard (las Vegas boulevard)die dit pretpark voor volwassenen van noord naar zuid doorkruist. Hij werd zo genoemd omdat je riskeerde (en nog altijd) er ook nog je laatste hemd te verliezen nadat je bij het gokken al alles was kwijtgeraakt. Overdag is het nauwelijks te harden. Las Vegas ligt in een woestijnklimaat.

Death valley - Mammoth Lakes

 

Death Valley parkinfo
Death valley ligt ruim 130 miles (208 km) ten noordwesten van Las Vegas. Het is een van de diepste inzinkingen van het noordelijk halfrond (tot 86 m onder de zeespiegel). Met zijn oppervlakte van 13.354 km² is dit nationale park het grootste van de VS, groter nog dan Yellowstone. Haar lugubere naam kreeg de vallei van een pionier die haar zonder kleerscheuren was doorgekomen. Vol vreugde schreeuwde hij uit: ‘Goddank, we zijn uit deze dodenvallei ontsnapt’, en daarmee drukte hij tevens de dankbaarheid van al zijn mormoonse reisgezellen uit. Anderen hadden minder geluk en veel van de goudzoekers (bekend als de forty-niners, een verwijzing naar 1849), op weg naar Californië, verloren er meer dan alleen de weg. Af en toe was er toch een die geluk had en een goudader (zeldzaam) of een zilverader ( iets frequenter) ontdekte. Tegen alle verwachtingen in was het echter de exploitatie van borax die de streek rijk maakte. Vandaag wordt dit mineraal gebruikt bij de samenstelling van talrijke materialen en producten.
Tussen de steile flanken van de vallei brandt de zon meedogenloos. Het is de heetste en dorste plek van de hele Verenigde Staten, een streek van verschrikking. In de zomer stijgt de temperatuur er constant boven de 40° C in de schaduw ( die nergens te vinden is!.
Het landschap is grandioos in zijn schraalheid. Dit door de zon geblakerd gebied biedt trouwens een ongelooflijke verscheidenheid: bergen en zoutmeren, cañons en cactusvelden, palmtuinen en zandduinen, kraters en geologische formaties… De zonsopgangen en zonsondergangen zetten de rotsen in vuur en vlam. Het zijn onvergetelijke momenten en bovendien is de warmte dan ook dragelijker. Het aantal dieren in deze woestijn is buitengewoon gevarieerd, hoewel je soms nauwelijks te zien krijgt: Lynxen, prairiewolven, moeflons, slangen, poema`s en natuurlijk de roadrunner (grote renkoekoek), de bekende biepbiepvogel uit de tekenfilm.

Mammoth Lakes: info
Aan de US395, ten zuiden van Lee Vining en 35 miles (57 km) van de oostelijke ingang (Tioga Pass Entrance) van het Yosemite National Park, (ongeveer drie kwartier rijden). Een groot en aangenaam skioord waar het zowel in de winter als in de zomer druk is. (Het is niet uitzonderlijk om er zelfs in Juli nog skiërs te zien, die daarna plaats maken voor trekkers)

 

Yosemite
   
verse berenstront op mijn pad


 

 

Yosemite National Park parkinfo
Ongeveer 320 miles ten noorden van Los Angeles en 181 miles ten oosten van San Francisco, Yosemite is het oudste park ter wereld, al sinds 1864 beschermd door een decreet dat door Abraham Lincoln in hoogsteigen persoon is ondertekend! Dankzij het doorgedreven gelobby van John Muir (1838 – 1914), een Schot die in Amerika studeerde en een erkend botanist, geoloog en populair - wetenschappelijk schrijver, werd Yosemite in 1890 officieel een nationaal park.
Deze vallei kreeg de naam Yosemite als de herinnering aan de Uzumati, een indianenstam die rond 1850 werd uitgeroeid. Het Yosemite Park strekt zich uit over duizenden hectare bos (waarvan een gedeelte helaas verwoest werd door een verschrikkelijke bosbrand in augustus 1990) en steile bergen, met toppen tussen 600 en 3960 m. Qus fauna en flora is dit werkelijk een van de bevoorrechte streken van het Amerikaanse continet. De vallei van Yosemite ( in het midden van het park) is een van de beste voorbeelden van een gletsjervallei. Ze wordt gedomineerd door El Capitan en Half Dome twee prachtige monolieten die uniek zijn op deze wereld. Hoge steile rotswanden kenmerken de vallei. De vlakke bodem wordt doorsneden door de Merced River. Het enige wat van de vroegere gletsjer overblijft.
Dit park ligt te midden van de Sierra Nevada. De plantengroei en de bergen zijn zoals je ze had verwacht. Grandioos: reuzensequoia`s, sublieme landschappen en adembenemende panorama`s. Alle dieren leven hier in volle vrijheid: wolven, beren, muildierherten en overal eekhoorntjes, die je met hun grote, lieve kijkers als het ware om wat voedsel smeken. Ze zijn snoezig, maar geef ze niks te eten, want soms zijn de drager van hondsdolheid. Er zitten nogal wat beren in het park. Verstandig is om voedingswaren ( en ook al wat lekker ruikt zoals zeep, aftershave of scheerschuim) in een grote ijzeren doos te stoppen. Vindbaar op alle staanplaatsen van campings. Beren laten zich niet tegenhouden door een gesloten portier, jaarlijks breken ze ruim 1000 auto`s open! In het voorjaar is het oppassen geblazen voor teken, in de zomer voor muggen.
Het park is enorm uitgestrekt: zonder stoppen heb je anderhalf tot twee uur nodig om het van west naar oost te doorkruisen (3108 km²). De wegen zijn erg bochtig en de vele campers kunnen het verkeer danig ophouden. In de zomer en in de weekends, tussen april en oktober is het geheel druk in het park. Een gratis pendelbus staat ter beschikking van de toeristen. Op het ogenblik zijn auto`s nog toegelaten, maar het is niet onwaarschijnlijk dat op korte termijn hetzelfde systeem als in de Grand Canyon wordt ingesteld, met grote parkeerterreinen net buiten het park. Wat het weer betreft, kun je het beste je bezoek in de zomer plannen, vooral als je graag trektochten maakt. Doorgaans is het erg koud, zelfs nog in april (er valt nog sneeuw!) Toch is een winterse Yosemite met bevroren rivieren en een oorverdovende  stilte een onvergetelijke ervaring. Gewoon fantastisch, en bovendien heb je het hele park voor je alleen (nou ja, toch bijna). Bovendien zijn de watervallen spectaculair als de sneeuw begint te smelten, zeker in vergelijking met de miezerige straaltjes die er aan het einde van de zomer te zien zijn. S`avonds kan het er koud zijn, zelfs in de zomer. Buiten de vallei kom je hier en daar toch boven de 3000 m hoogte.

Kustroute via Mariposa Grove

Wat een mooie route had moeten worden !

HW1 (kustroute)
De kust van de grote oceaan tussen San Francisco en Los Angeles vormt een van de bekendste landschappen van het Amerikaanse Westen. Waar zee en vasteland elkaar ontmoeten, ontstaan schilderachtige plaatsen, zoals Big Sur of langs de 17-mile drive bij Montery. Niet voor niets hebben Pacific Coast Highway 1 en Highway 101 op de circa 800 km grote afstand tussen beide metropolen de bijnaam Dreamroad gekregen.

 

Alcatraz
Voor San Francisco, klik hier >>
   

Giants San Francisco film >


Voor San Francisco, klik hier >>

 

San Francisco
Voor Alcatraz en Giants San Francisco, klik hier >>

Fietstour San Francisco
 
 


Voor Alcatraz en Giants San Francisco, klik hier >>
San Francisco Klik op logo >

Geen metropool in het westen van Amerika kan zich zo in de gunst van bezoekers koesteren als San Francisco. Een belangrijke reden daarvoor is de fantastische ligging aan de Golden Gate, die als een natuurlijke poort de baai van San Francisco met de Grote Oceaan verbindt en overspannen wordt door de wereldberoemde Golden Gate Bridge. Een kenmerkende charme van de stad is ook zijn haast on-Amerikaanse sfeer met Europese en Aziatische stadswijken en nostalgische cable cars