Voorbereiding:
Reisboeken worden doorgespit.
Het lezen van reisforums, waaruit de nodige inspiratie wordt gehaald, is een bijna dagelijks ritueel geworden.
Reisverslagen die zijn opgesteld door andere vakantiegangers, geven de nodige informatie.
Na het bepalen van de reisroute oriënteer ik me op vliegmaatschappijen, autoverhuurbedrijven en het verblijf ter plekke.

Beste reisperiode
Het hoogseizoen duurt in de VS van Memorial Day ( laatste weekend van mei) tot labor day (eerste maandag van September)
De zomervakanties van de meeste scholen vallen deze periode en vele gezinnen gebruiken deze maanden om erop uit te trekken. Daarom zijn bezienswaardigheden en landschappelijk interessante gebieden zoals nationals parks enstate parks en ook badplaatsen in het hoogseizoen blootgesteld aan een enorme toestroom van binnenlandse toeristen. In die periode schieten de prijzen van hotelkamers meestal omhoog en is het kameraanbod vaak beperkter dan in het laagseizoen.De Californische kust kan men het best in de zomer bezoeken, maar een verblijf in de grote droge gebieden van het zuid westen kan men het best aan het eind van de lente of de herfst plannen.Door de bijzonder grote diversiteit in het landschap en door de enorme hoogteverschillen ( van zeeniveau tot meer dan 4000 m) is het weer in het zuidwesten bijzonderlijk verandelijk. Dit is zelfs in de staat California merkbaar. Wanneer San Francisco zelfs midden in de zomer s`ochtends in nevelen is gehuld en het kwik slechts oploopt tot lenteachtige temperaturen, wordt het aan de andere kant van het kustgebergte in de Central Valley aanzienlijk warmer. Ook verder naar het zuiden liggen de temperaturen hoger, vooral onder Los Angeles. In San Diego kan het zelfs in Januari en Februari overdag zo`n 15° worden.

S`zomers is het ondraaglijk heet in de grote woestijngebieden. Vooral in Death Valley waar het in de schaduw 45° C kan worden en de temperatuur in Julie/Aug kan oplopen tot 55 ° C Ook de colorado Valley ten zuiden van lake mead, en Groot-Phoenix zijn in de zomer zonovergoten. Het aangenaamst is het in het koele voorjaar, wanneer de wilde bloemen en struiken beginnen te bloeien. De bergstreken van het zuidwesten zijn dan vaak nog met sneeuw en ijs bedekt en worden pas vanaf mei toegankelijk. De Yosemite NP via de Tioga pass in oostelijke richting naar de High Sierra kan nog tot Juni wegens sneeuwval afgesloten zijn.


Keuze:

  • Reizend met de auto, met verblijf in motels/hotels
  • Reizend met de camper
  • Reizend met de auto, tent en/of verblijf in Motels/Hotels.

Ik maak een excelsheet, die is onderverdeeld in vervoer, verblijf, excursies etc. Het rekenwerk kan beginnen.
Het genieten van natuurschoon staat bij deze reis voorop.

Mijn keuze:
Reizend met de auto, tent en 3 overnachtingen in Hotels.
(Phoenix aankomst, Las Vegas en San Francisco)

Voordeel: Je ligt in de Nationale parken en zit dus het dichts op de mooie natuur.
Nadeel:

  • Weersinvloeden
  • Aanschaf tent en de nodige attributen. (huren is duurder en dus geen alternatief)
  • Het meenemen van een tent en andere kampeerattributen hebben invloed op de bagagelimiet van de luchtvaartmaatschappij

Slapen bij de beren
Ondanks adviezen op het forum,, om alles in de VS bij WalMart te kopen, is een goede tent en slaapmat een vereiste voor mij.
In Nederland koop ik een Vaude Hogan Ultralight Lichtgewicht 2 persoon trekkerstent van 1,6kg en een Thermarest Neo Air matje van 650 gram.
Beiden komen goed uit de tests en ook de referenties waren positief.
Overige zaken zoals een slaapzak, koelbox, waterkan, hamer etc. worden bij een Walmart in de VS aangeschaft.

Vliegen:
Het loont de moeite om in de voorbereidingsfase de prijzen van verschillende luchtvaartmaatschappijen en boekingssites te volgen.
Uiteindelijk leverde dit een voordeel op ten opzichte van de reguliere prijzen.
Via connections.be kreeg ik  een aanbieding binnen.
Niet alleen de prijs, maar ook de vlucht- en aankomsttijden zijn voor mijn reis ideaal.

Mijn voordeel:
Ten opzichte van Schiphol, liggen Brussel en Dusseldorf dichter bij mijn woonplaats.
Hierdoor zijn ook de kosten voor het vervoer naar de luchthaven en eventuele parkeergelden goedkoper.
Wel ligt de aanvlieghaven, Phoenix, 350 km van mijn startpunt van de reis, namelijk de Grand Canyon

Auto:
De auto is geboekt bij rentelcars.com. Dit naar aanleiding van een positieve eerdere ervaring met dit bedrijf in Zuid-Afrika.
Voor Phoenix – San Francisco worden geen one way fee kosten berekend.

Aanvraag Esta formulier:
Als men naar de Verenigde Staten reist met een elektronisch paspoort, dat is uitgegeven door een land dat onder het Visa Waiver Programma valt, dan moet men een ESTA-reistoestemming aanvragen. U dient dit bij voorkeur uiterlijk 72 uur voor vertrek te doen. Hierna kunt u nog wel ESTA-reistoestemming aanvragen, maar als u geen toestemming krijgt heeft u wellicht niet genoeg tijd om de benodigde visa alsnog aan te vragen.
Na dit geregeld te hebben, wat een fluitje van een cent is, weet ik dat het definitief gaat gebeuren.

Dollarkoers:
Een van de nadelen voor mijn reis, is de ontwikkeling van de dollarkoers.
Hoe hoog uiteindelijk de meerkosten zijn hangt af van de uitgaven in de VS.

 

Vertrek :

Dag 1:
Het is 12:30 als ik de deur achter me dichttrek en ga richting dochter, schoonzoon en kleinkinderen om voor de komende weken afscheid te nemen voor een reis naar West-Amerika.
Aansluitend ga ik door richting station  om met de trein naar Maastricht en verder met de Belgische spoorwegen naar Brussel-Noord te gaan.
Nadat ik heb ingecheckt bij Hotel Villa Royale, dicht bij Station Brussel-Noord en het centrum van Brussel, maak ik een ontspannen wandeling naar de grote markt in Brussel. Hier is op dat moment een bierfestijn aan de gang is,waar ik een hapje en drankje nuttig alvorens ik ontspannen de nacht in ga.
Mijn daadwerkelijk vertrek naar Amerika, vanaf Brussel Airport, vindt de volgende dag plaats.


Dag 2:
Als ik vandaag vanuit mijn huis richting Brussel-Airport zou vertrekken met de eerst mogelijke trein, dan kwam ik pas om 9:21 uur aan op Brussel-Airport. Er zat dan een ruimte van 01:25 minuten in, om in te checken. Dit werd mij afgeraden, vandaar dat ik dus al een dag eerder richting Brussel ben gereisd.
Bij de incheckbalie van US Airway`s en de controlepost naar de belastingvrije zone vindt een strenge controle plaats, wat een lange rij veroorzaakt.
Zonder vertraging gaat de Boeing de lucht in, om na een vlucht van 08:35 uur volgens schema te landen op Philadelphia Intl Arpt (PHL), Terminal  B.
Ik heb nu een overstaptijd van 2 uur en een kwartier. Ik moet eerst door de Emigration, waar ik vragen krijg over wat ik in het land kom doen en vooral, waarom ik alleen reis. Na deze beproeving kan ik door naar terminal 4 voor de aansluitende vlucht naar Phoenix te gaan halen. Eerst moet ik wel nog even de koffer van de band halen om deze weer in te leveren voor de aanstaande binnenlandse vlucht. Vermoeid als ik ben, het is dan al middernacht geweest in Nederland, landen we om 05:45 PM in Phoenix. Omdat ik in Philadelphia door de Emigration ben geweest, stond ik nu zo buiten. Het is nog licht en de warmte komt me tegemoet. Het is hier 40°. Met de shuttle vertrek ik richting Rental-car center. Ondanks dat ik  in Nederland alles al heb geregeld proberen ze bij de verhuurder toch nog om je upgrades aan te praten. Ook extra verzekeringen blijken noodzakelijk. Na herhaaldelijk nee te hebben gezegd, kan ik naar beneden de garage in. Ik mag zelf een wagen uitzoeken In Nederland had ik een Ford Focus gereserveerd. Ter plekke nam ik een Kia Seoul, omdat deze een beter zitcomfort bood. Ik vertrek naar mijn overnachtingadres die 22 miles (35,2 km) verderop ligt. Deze rit duurt 38 minuten. Bij aankomst  is het ondertussen 03:38 in de nacht in Nederland. Ook in Phoenix gaat de zon onder en wordt het gauw donker. Het hotel waar ik verblijf heet Hotel Embasy suites, scottsdale, Phoenix. Dit hotel heb ik geboekt via Bookings.com. Geen slechte keuze blijkt naderhand.

 

Phoenix - Grand Canyon:

Dag 3:
Na een goede nachtrust stond ik, zoals gewoonlijk, op tijd naast mijn bed.
Het is even wennen , want de biologische klok is nog niet afgestemd.
Ik neem een goed en stevig ontbijt en vertrek dan om 08:00 AM richting Wall-Mart, om daar aanvullende spullen te kopen.
Een gedeelte van mijn reis zal ik in een tent overnachten. Deze heb ik vanuit Nederland  meegenomen.

Wat ik nu nog nodig heb zijn:

  • slaapzak
  • kussen
  • hamer
  • waterkan
  • afwasbak
  • veger en blik
  • thermoskan

Mijn reis kan beginnen !
Al snel wen ik aan de wegen en het rijden met een automaat. Standaard is het op de HW (High Way) 65 miles per uur , maar al gauw blijkt dat er stukken zijn waar je 45 dan 55 en dan 65 miles per uur mag rijden. Op de interstate is het 75 miles per uur.
De zon staat stralend aan de hemel. Hoewel ik in Nederland hier niet zo goed tegen kan, is de airco in de auto geen overbodige luxe
Het schiet lekker op en al vroeg neem ik de afslag (HW 179), richting Sedona.
Ik rijd Red Rock Country in. Het landschap wordt afwisselend. Het is 10:30 AM als ik Sedona binnenrijd en besluit een korte stop te houden. Bij het uitstappen is het of ik een klap in mijn gezicht krijg, want de zon brandt gelijk op mijn hoofd.
De reis wordt voortgezet richting Flagstaff om daar af te buigen richting de Grand Canyon. Het is dan nog ongeveer 80 miles rijden.
Net voorbij Flagstaff staat een lifter richting Grand Canyon. Ik twijfel of ik zal stoppen. Het is de aanspraak onderweg en de gedachte aan de tijd dat ik vroeger zelf al liftend door Europa reisde, die mij besluit om te stoppen en deze persoon mee te nemen. Hij ziet er in ieder geval verzorgd uit. Liften is trouwens bij wet niet toegestaan in de meeste staten van de VS. Borden die ik later tegenkom verwijzen naar een boete tot $1000,-
Hij was gekomen met de Greyhound, welke stopte in Flagstaff. Van hieruit dacht hij lopend richting Grand Canyon te gaan. Dat bleek naderhand een verkeerde inschatting te zijn geweest. Zijn gezelschap en de daarbij horende gesprekstof zorgt voor een welkome afwisseling onder het rijden richting de Grand Canyon.
Tijdens de rit lijkt  het weer om te slaan als er een paar druppels beginnen te vallen, maar  al gauw blijkt dat het tijdelijk is en klaart  de lucht weer gauw op. De lifter heet Lev en is een Russische student uit St Petersburg, die het nodig vond om een paar maanden erop uit te trekken. Lev blijkt een fervent fotograaf te zijn. Onophoudelijk schiet Lev plaatjes vanuit zijn stoel. Het gesprek komt dan ook gauw op fotografie, een hobby die we blijkbaar gezamenlijk delen. De tijd vliegt om en we naderen langzaam de ingang van het park. Uit de gesprekken blijkt, dat hij voor de GC niks geregeld heeft. Voor de entree ( $12,00 voor voetgangers)  hoefde hij zich geen zorgen te maken. Met de aanschaf van mijn Annual pass ($80,00),welke contant betaald wordt, kan hij mee naar binnen. De Annual pass is bestemd voor meerdere Nationale Parken in Amerika en geldt voor een auto met al zijn inzittenden.
Anders wordt het voor de overnachting. Een reservering rond deze periode is wenselijk, maar is dus niet door hem geregeld. We rijden naar de campground en in eerste instantie stelt Lev voor, nadat ik mijn tentje opgezet heb, om naar de zonsondergang bij de Grand Canyon te gaan om hier foto`s te maken. Tja, wat nu? Aan de ene kant speelt de gezelligheid van aanspraak mee en aan de andere kant geeft het wel een verplichting. Nou ja, we zien naderhand wel. Ruim op tijd zijn we aanwezig. Het is druk aan Hopi Point, een veel bezochte plek aan de rand van de Grand Canyon om de zonsondergang mee te maken. Aan de Grand Canyon voelt het ondertussen koud aan, de bewolking hangt laag en een tijdelijke regenbui maakt het onaangenaam. Een koude wind en daar staan we dan in onze t-shirts. Geleidelijk kom ik er achter dat de dagen overdag aangenaam zijn, met een gemiddelde temperatuur van 32°, maar zodra de zon weg is het koud wordt.
Het is ongeveer 07:00 PM als het schouwspel van de ondergaande zon, eerst door de wolken  en daarna achter de horizon, begint. Lev blijft maar foto`s maken, terwijl de Grand Canyon de nacht ingaat en het steeds kouder wordt. Het wordt toch tijd om terug te gaan. Voor dat ik Lev oppikte, voorbij Flagstaff, had hij al kippenbouten gekocht, om later bij een kampvuur te bakken. Ik ga in op zijn voorstel om kampvuur te halen in de winkel en gezamenlijk de bouten op te eten. Was ik alleen, dan had ik in het restaurant gegeten. We lopen richting camping. Een grote fout die ik naderhand niet meer maakte, was het niet bij ons hebben van de zaklamp. In de parken is geen straatverlichting. Lopend richting camping zagen we geen blad voor ogen. Ik meende dat we op een T -splitsing rechtsaf dienden te gaan. Toch pakten we een verkeerde afslag, linksaf, uitkomend bij een RV camping. Hier ligt een bushalte, waar we dan maar wachten op de eerstvolgende bus. Hij verschijnt , alleen was zijn eindpunt de eerstvolgende halte, bij de parkeerplaats. Ook blijkt het de laatste shuttlebus te zijn.   Rechtsomkeer dus en weer opnieuw in het donker richting camping lopen.
Eenmaal op de Camping, maakt Lev, handig als hij is, van een tak een spies, zodat de kippenbouten gedraaid kunnen worden op het vuur. Aanvullend hadden we broodjes, kaas en twee blikjes bier gekocht. Samen spreken we af dat we de volgende morgen, met de eerstvolgende bus richting Yaki Point  gaan voor de zonsopkomst. Om 11:00 PM vind ik het welletjes en kruip mijn tentje in. Lev had plastic en touw gekocht om hiermee provisorisch een tent te maken, om aan het kampvuur de nacht door te brengen. Wel heb ik Lev, van tevoren een vest overhandigt, om hem iets tegen de koude te beschermen. Verder voel ik geen verplichting naar hem toe, want het was immers zijn eigen keuze om zo te reizen.
De slaapzak voelt prettig aan en ik val al gauw in slaap. 


Dag 4:
Het is nog vroeg als de wekker afloopt. De eerste bus vertrekt om 05:00 AM. Vanuit de halte is het ongeveer 45 minuten rijden naar Yaki Point. De zonsopkomst wordt verwacht rond 06:00 AM.
De eerste nacht in mijn tent heb ik heerlijk geslapen. Ik kruip mijn slaapzak uit en rits de tent open. Het is nog donker. Een kleine wandeling naar het toiletblok annex washok. Daar ligt Lev in een hoek, beschermd tegen de kou. Heb ik nou medelijden met hem? Nee! Nogmaals het is zijn keuze van reizen. Ik por hem wakker en ineens realiseer ik mij, dat het nog te vroeg is. Heb ik me dan toch vergist in het tijdverschil, waar ik in terecht gekomen ben? Ik kruip de tent weer in en hoor in de verte het geronk van een bus. Dus toch! Ik ga terug naar het washok, Lev weer wakker gepord en net op tijd staan we bij Yaki Point, samen met een hoop andere mensen. Om 06:08 AM komen de eerste zonnestralen langzaam achter de horizon vandaan. Het is een prachtig schouwspel, dat ik niet had willen missen. Lev blijft maar fotograferen en filmen. Hoeveel hij al foto`s op de laptop heeft gezet is mij een raadsel?
Terwijl ik met hem praat, constateer ik dat het geen domme jongen is.  Hij blijkt welgestelde ouders te hebben. Zijn vader heeft een belangrijke functie, zijn moeder heeft ook een belangrijke functie en Lev heeft een jaar jongere broer, die net zoals hij studeert. Lev is meer een levensgenieter. Hij vraagt naar mijn verdere plannen. Het gezamenlijk fotograferen bevalt hem wel. Gelukkig voor mij komen mijn plannen niet overeen met zijn reisplanning. Hij moet de 14e in LA zijn voor zijn vlucht naar huis. Van te voren wilt hij nog naar Las Vegas en San Fransisco. Wel polst Lev of een gedeelte van de route mee gereden kan worden, waar hij misschien de gelegenheid heeft om verder te reizen met de Greyhound. Nadat ik de Trotter had geraadpleegd, bleek er op mijn route  geen plaats met een busverbinding. Waarom ga je niet langs bij Visitor Center en vraagt na of er geen shuttle gaat naar Williams of Flagstaff, alwaar een aansluitende verbinding is naar Las Vegas, adviseer ik. Ik moet later ook nog naar Visitor Center voor verdere informatie over Yosemite NP. (hierover later meer)
We verblijven verder nog aan de rand van de Grand Canyon en rond 03:00 PM komen er donkere wolken aandrijven. Er dreigt onweer. Dit is het moment om naar Visitor Center te gaan. Er blijkt een shuttle naar Williams te gaan om 06:00 PM, waar de Greyhound een verbinding heeft met Las Vegas. Lev wilt nog souvenirs kopen en ik ga ondertussen richting camping. Zijn spullen liggen in mijn auto. Om 05:00 PM is hij eindelijk aanwezig. Hij heeft nog een uur tijd om zijn spullen in te pakken, te douchen en de bus te halen. Het inpakken duurde wat langer, waardoor het douchen erbij inschiet. Om 05:40 breng ik hem naar de parkeerplaats, waarbij we ieder onze weg vervolgen met een ervaring rijker. Op Philadelphia Airport had ik mijn eerste dollars gepind. Het wordt weer tijd om aanvullend geld te pinnen. Tenslotte heb ik de Annual pass contant moeten betalen, omdat het creditkaart apparaat niet werkte. En ook nu werkt de enige ATM in het park niet. Een kleine inschatting bepaald dat er voor morgen genoeg contant geld moet zijn. Ik ga me douchen en geniet van een maaltijd, betaalt middels creditkaart. Ondertussen is de dreiging van onweer voorbij en ga de tweede nacht in bij Grand Canyon.


Grand Cayon - Page (Lake Powell):

Dag 5:
Evenals tijdens de rest van mijn verblijf in Amerika, ben ik voor zonsopkomst wakker. Vandaag ben ik om 06:20 AM aan het ontbijt en om 07:10 AM vertrek ik langs de zuidelijke rand, van de Grand Canyon, richting Page / Lake Powell. Het wordt een rit van 156 miles ( 250 km).
Het weer is prachtig en er wordt menig keer gestopt om foto`s te maken. Ik moet tanken en kom erachter dat je beter de tank vol kunt hebben voor je een park ingaat. In dit geval had ik beter bij Tusayan de tank vol kunnen gooien. Dit was voor de Grand Canyon. Bij Desertview ligt een tankstation, waar de prijs $ 4,27 per gallon is. (€0,90 per ltr). Een hoge prijs, maar op andere plaatsen betaal ik later nog meer. Uit onwetendheid gooi je de benzinetank vol. Even verder bij Cameron, 36 miles (57 km), liggen 2 tankstations, die goedkoper zijn. De tijd vliegt en rond 03:00 (+ 1) PM, arriveer ik bij Lake Powell. Lake Powell ligt net over de grens van Arizona, in Utah. Hierdoor krijg ik te maken met een tijdsverschil. Koud is het niet, maar het waait behoorlijk bij Lake Powell. De tent opzetten lukt niet goed. Harde windvlagen zijn daar debet aan. Ik moet mijn tent verstevigen met de watergallon van 10 liter, welke verstevigd, op het grondzeil van het binnendoek in de tent ligt. De grondpennen zijn niet voldoende, ter plekke van de zandgrond, waar ik op sta. Het is een 2 persoonstent, waardoor de watergallon mij gelukkig niet in de weg ligt. Ik heb nog wat tijd over om de Glen Canyon Dam te bezoeken, alvorens ik bij Dam Bar & Grille, aanbevolen door de Trotter, in Page ga eten. Ook hier ontdek ik het gemak van betaling met de creditkaart. Ik moet alleen nog wennen aan het fooienstelsel. Niet alleen het fooienstelsel, maar ook de vermelde prijzen die achteraf nog met een tax worden verhoogd, lijden tot verwarring. Het is al donker als ik weer terugkom op de camping. Ik neem een warme douche, waarna ik de nacht in ga. Ondanks een verstevigde tent, waait deze bijna weg door de wind.


Dag 6:
Vandaag staat Upper Antelope Canyon op het programma, een bergengte van 2 m breed en bijna 200 meter lang. Ook Horseshoebend staat op het programma. Hier slingert de Colorado zich rond een groot rotsblok, die je vanaf de rotswand kunt zien.
Om 06:18 AM rijd ik weg van de camping langs lake shore drive, een rit langs het meer, met uitzicht op de Glen Canyon Dam. In Page heb ik bij Ranch House Grille een stevig Amerikaans ontbijt genomen.
Op eigen gelegenheid ben ik richting de parkeerplaats van de Upper Antelope Canyon gegaan waar ik om 08:55 AM aan kwam. Daar kocht ik een ticket  van $31,00, voor de eerst volgende rondleiding. Er is net een groep weg, wat betekent dat ik een uur moet wachten. Je kunt ook georganiseerd vanaf Page richting Antelope Canyon. De zon brand volop. Ik pak een boek erbij en wacht in de schaduw op de rondleiding.
Eindelijk is het zover. De groep wordt verdeelt over 2 jeeps; 12 personen per jeep. We rijden al hobbelend, richting ingang van de Upper Antelope Canyon, dit onder begeleiding van een gids. Het is September en dus buiten het hoogseizoen. Toch is dit niet te merken aan het aantal jeeps met personen die regelmatig de ingang naderen.
Bij binnenkomst door een rotsspleet, speelt een prachtig schouwspel zich af. Door de aanwezigheid van vele toeristen  is het moeilijk om goede foto`s te nemen. Het zijn dan ook de sfeer en de wonderen van de natuur die je ter plekke moet ervaren. Hier kunnen foto`s en woorden niet tegen op.
Een verdiende fooi voor de gids, die tijd en aandacht nam om alles uit te leggen, is dan ook terecht. Even twijfelde ik nog om de Lower Antalope Canyon ook te bezoeken. Deze ligt een paar miles van de Upper Lower Canyon. Het is de entreeprijs, die wel minder is als bij Upper Antelope Canyon evenals de tijd die me ervan weerhouden om dit te doen.
Het is rond de middag als ik terugkom in Page. In Nederland is het dan 19:00 uur.
Ik heb nog niet gebeld met het thuisfront en gelet het tijdstip is dit het ideale moment.. Om 18:48 (NL tijd) krijg ik verbinding met Nederland. De verbinding loopt via Skype. Het is rumoerig op de achtergrond . Met mijn tablet loopt het gesprek moeizaam, mede door het lawaai op de achtergrond en de ingebouwde microfoon van de tablet.
Bellen met mijn laptop op eerdere reizen, waarbij gebruikt werd gemaakt van een hoofdtelefoon, gaf meer succes.
Voor de rest van mijn reis bleef ik afhankelijk van het netwerk. Vooral in berggebieden en de parken ontbrak het netwerk, zowel voor wifi als voor mijn telefoonverbinding.
Noot: Ik had dit keer geen Amerikaanse simkaart gekocht.
Ook het tijdsverschil tussen Amerika en Nederland resulteerde erin dat bellen maar summier werd gedaan.
Ik neem een kleine pauze en ga dan richting Horseshoebend.
Ik parkeer mijn Kia en zie meteen dat ik een flinke afstand moet gaan overbruggen. De zon brandt onder mijn voeten. Boven op de heuvel, waar een rustpunt is, dacht ik in eerste instantie dat de Horseshoebend was. Echter na pas na nog een kwartier lopen, kom je uit op een rotsrand, alwaar de Colorado in de diepte ligt. De Colorado slingert zich rond een groot rotsblok wat een prachtig uitzicht oplevert.
Het is ondertussen ruim na de middag en ik besluit om, via de lake shore drive. richting camping te rijden. Rond 06:00 PM ga ik naar een Scenic View point om nog maar eens de ondergaande zon te bewonderen. Op dit punt kijk je uit over het Lake Powell meer.
Het eten schiet erbij in en ik haal een stokbrood bij Wall-Mart in Page. Bij terugkomst op de camping heb ik mijn status van de kleren door genomen. Veel kleren voor de reis had ik niet meegenomen, maar dit wordt gecompenseerd door de Laundry`s, die op mijn vakantie wordt gedraaid. Vandaag doe ik dit voor de eerste keer.

 

Page - Monument Valley:

Dag 7:

Vandaag staat Monument Valley op het programma , wat een rit van 158 miles (253 km) betekend.
Het is nog vroeg en de zon verschijnt langzaam aan de hemel. Na getankt te hebben ( € 0,81 per ltr), en een stokbrood van Wall-Mart te hebben gekocht, begeef ik me op de weg richting Monument Valley.
Het wordt een prachtige zonnige dag.
De weg over de HW98, afbuigend naar de HW163 is een eentonige weg met weinig belevenissen. Mijn rit naar Monument Valley schiet dan ook lekker op. Het is nog vroeg (11:00 AM) als ik arriveer bij de afslag naar Monument Valley. Deze ligt een paar miles van de HW163. Ter plekke zie ik dat een guided tour al gauw $60,00 p.p. kost. Je zit dan met meerdere mensen in een jeep.
Dit besluit ik niet te doen. Makkelijk is het niet om met een gewone personenauto door het park te rijden, maar toch wordt het dikwijls gedaan. Een tourmap, die je krijgt bij de ingang, leidt je door het park.(zie Pdf) Een rit door de valley van 17 Miles (27,2 km), over slecht onverharde weg, stoffig  en hobbelig. De aanvang is bij de parkeerplaats van Visitor Center. Je komt uit bij een stopplaats, vanwaar je een mooi zicht hebt op de drie meest bekendste buttes: West Mitten, East Mitten en Merrick Butte. Deze drie rotsen zijn ongeveer 300 meter hoog. Voorbij de 235 meter hoge Elephant Butte zie je drie dicht bij elkaar staande spires, die samen The Three Sisters worden genoemd. Je komt bij een splitsing, waar een eenrichtingsweg je leidt, tussen diverse andere rotsen, zoals de Thunderbird Mesa, de immens grote Rain God Mesa en Totem Pole. Vervolgens kom je bij een van de meest indrukwekkende uitkijkpunten: Artist Point, vanwaar je een weids uitzicht hebt over de vallei. Bij de splitsing rij je weer terug naar Visitor Center

(Navajo: Tse'Bii'Ndzisgaii) is een gebied in de Verenigde Staten dat bekend staat om de unieke rotsformaties die er te vinden zijn. Het is gelegen op het Colorado Plateau nabij Four Corners, het punt waar de staten Utah, Arizona, Colorado en New Mexico bij elkaar komen. Monument Valley maakt deel uit van het Monument Valley Navajo Tribal Park der Navajo-indianen

Meer dan 5 uur verblijf ik in het park, waarna ik me meld bij  Gouldings camping.
Deze ligt enkele miles van het park af. Na het opzetten van mijn tent en iets gegeten te hebben, begeef ik me richting park, om ook hier de ondergaande zon te fotograferen. Het wordt ondertussen druk aan de rand van het Visitor Center. De eerste schaduwlijnen worden zichtbaar, waarna een tijdje later uiteindelijk de duisternis invalt. In de vallei rijden nog steeds auto`s.


 

 

Monument Valley - Mesa Verde:

Dag 8:
Vandaag begeef ik me naar Mesa-Verda, Het Nationaal park herbergt enkele voorbeelden van verlaten Indiaanse dorpen, typisch voor het zuidwesten van Noord- Amerika.
De rit zal gaan via Goosenecks State park, Moki Dugway en Natural bridges en is een rit van 222 miles ( 355 km).
Het eerste wat ik doe is foto's van de zonsopkomst maken.  Jawel de zoveelste keer!
Rijdend vanuit de camping kom ik op de T-splitsing, afslag HW 163 en sla links af. Voor mijn fotosessie parkeer ik de auto met het zicht op Sentinal Mesa om foto`s te nemen.
Na het nemen van de shoots, draai ik de auto, kijk op mijn routeplanning en rijd automatisch linksaf.
Uiteraard had ik hier rechtsaf moeten gaan.
Ik gebruik geen navagatie en mijn route had ik thuis gepland en uitgedraaid.
Na een halfuur, bij Kayenta, kom ik erachter dat ik verkeerd rijd. Tanken en weer terug naar het beginpunt.
Ik had hiermee een uur verreden, met een totaliteit van 46 miles (75 km). Uiteindelijk wordt mijn rit vandaag 268 miles ( 429 km) lang. De verdere vakantie levert geen probleem op met mijn uitdraai van de route. Het is voorbij de splitsing van Monument Valley, als ik zie dat vanuit deze weg betere foto`s gemaakt hadden kunnen worden van de zonsopkomst. Jammer, dan had ik direct op de goede weg gezeten. Een afwisselend landschap maakt het rijden aangenaam. Ik arriveer na 02:45 minuten gereden te hebben, incl vertraging, bij Goosenecks state park. Goosenecks State Park ligt aan de zuidelijke grens van de staat Utah in het westen van de Verenigde Staten. Het ligt aan een diepe meander van de rivier San Juan. Deze rivier stroomt hier 8 kilometer lang door een gebied dat in vogelvlucht maar 1,6 kilometer breed is. Het is de eerste keer dat ik het gemis van een groothoeklens merk.
Mijn rit vervolg ik via Moki Dugway. De Moki Dugway ligt aan UT-261 in het zuidoosten van Utah, ten zuiden van Natural Bridges National Monument. Het is een reeks van scherpe haarspeldbochten naar beneden, een steile onverharde weg over minder dan drie mijl. UT-261 is geplaveid, met uitzondering van de Dugway.
Een half uur rijden en dan arriveer ik bij Natural Bridges. Het park is een eenrichtingsweg van 9 miles (14,5 km) lang, die gaat via Sipapu Bridge, Kachina Bridge en Owachomo bridge weer naar de HW 275.
Bij de Sipapu bridge neem ik een trail. Het wordt een trail van 0,6 miles (0,97 km), met een hoogteverschil van 152 meter. De trail gaat via rotsblokken en trapjes naar beneden. Hier heb je een prachtig uitzicht aan de onderkant van de Sipapu bridge. Na mijn rit door het park, vervolg ik mijn weg richting Mesa Verda en arriveer om 04:15 PM op de camping. Een camping die ik niet gereserveerd had. Er is voldoende plaats rond deze tijd van het jaar. Herten lopen rond de tent. Het is in dit park, waar ik de eerste keer gewaarschuwd wordt voor de aanwezigheid van beren. Er blijft tijd over om bij Grandest View de zonsondergang mee te maken. Het is al donker als ik terugkom op de camping. s`Nachts moet ik gebruik maken van het toilet en het is dan ook de eerste keer dat ik schijnend met mijn zaklamp extra alert ben voor beren. De verdere nacht verloopt rustig.


Dag 9
07:15 AM zit ik bij Far View Terrace, in Mesa Verda park, aan een Amerikaans ontbijt. Scrambled eggs, spek, gebakken aardappeltjes en koffie. Voorafgaand aan het ontbijt had ik al een rit erop zitten via Mancos Valley Overlook, Montezuma Valley Overlook en Park Point Overlook. Een rit van 11 miles ( 17,6 km) Zie Pdf
Na mijn ontbijt ga ik richting Mesa Top Loop, 5 miles ( 8 km). Het is in dit park de eerste keer dat ik geconfronteerd wordt met grote verbrandde stukken bos. Bij het Visitor Center hangt een plattegrond, die ingekleurd is. Hier worden de verschillende branden vermeld, die in de afgelopen tijd in Mesa Verda park hebben plaatsgevonden.
De Mesa Top Loop is 6 miles (9,6 km) en is gedeeltelijk eenrichtingsweg. Na verschillende stops bij Pithouse, Navajo Canyon View, Pithouse and Villages, Sun Point View en Sun Temple vervolg ik mijn weg naar de Cliff Palace Loop. Dit is een wandeling van 6 miles (9,6 km) en ook deze weg is gedeeltelijk eenrichtingsweg.
Bij Cliff Palace kwam ik erachter dat ik een ticket had moeten hebben om met een gids af te zakken naar de Cliff Palace.
Dit ticket is verkrijgbaar als ik 6 miles terugrijdt. Dan maar geen afdaling en vanaf  het viewpoint foto`s maken.

De rit wordt vervolgd om via Balcony House te eindigen bij Far View Visitor Center. De Wetherill Mesa Road is afgesloten voor verkeer vanaf September.
Het is 01:00 PM en donkere wolken verzamelen zich boven de hemel. Ik besluit om richting Moab te rijden, een rit van 125 miles (200km)
Een verder verblijf met de bedoeling  om de volgende dag een hiking te maken gaat hiermee niet door. Gelet de waarschuwing van grote populatie beren in het Mesa Verda park heb ik dit besloten. Een van de adviezen van de rangers is om met twee of meer personen door het gebied te wandelen. Hiermee wordt mijn tijdschema met een dag verkort.
Het is Cortez waar ik moet tanken. De benzinemeter staat al geruime tijd  in het rood.
Mijn 4 GB SD kaart van mijn Sony A550 is bijna vol, dus ik besluit bij Wall-Mart een 8 GB SD kaart te kopen voor $ 17,00. Hier kan ik voorlopig mee vooruit.
Ondertussen heeft de donkere lucht plaatsgemaakt voor een heldere hemel.
De HW 491 en daarop aansluitend de HW 191 zijn wegen waar ik bijna geen verkeer tegenkom. Verbaasd zie ik ineens een vrachtwagen mijn weghelft op komen. De vrachtwagen is bezig met een inhaalmanoeuvre. Ik moet snel reageren en gelukkig het gaat net goed.
Bijna 3 uur later verlaat ik Colorado en passeer de grens van Utah.
Ruim op tijd arriveer ik in Moab bij Portal RV Resort campground. Dit wordt de uitvalsbasis voor het bezoeken van Arches NP. Mijn vooraf gereserveerde datums ter plekke omzetten leverde geen problemen op. Je merkt dat het drukke seizoen langzaam voorbij is. Ik was de enige met een tent op deze camping. Ruimte zat dus op mijn grasveld. Voor de rest zijn er  alleen maar campers.
Moab is een sympathiek stadje in het hart van een nog ongerept gebied. Na een eerste bloeitijd als gevolg van de uraniumwinning, groeide het later uit tot de toeristische hoofdplaats van de streek.
Vandaag is het de eerste keer dat ik echt ga uit eten in het Zak restaurant in Moab. 25 minuten is de wachttijd, maar dat hebben we er voor over. Zak is een drukbezocht restaurant met een goede prijs/ kwaliteit verhouding.

Moab - Arches NP:

Dag 10:
Alles en iedereen is nog in diepe rust als ik vertrek richting Arches NP. Bij de ingang van het park is geen ranger aanwezig. De weg is open en je kunt zonder controle doorrijden. Mijn eerste stop is bij Park Avenue Viewpoint, om de park Avenue trail te lopen. Een trail van 1 miles (1,6 km) enkel naar Court House Towers .Van Park Avenue parkeerplaats daalt het pad steil in een spectaculaire canyon en gaat verder naar beneden naar de Courthouse Towers. Ik loop terug via de weg, langs La Sal Mountains Viewpointen uiteindelijk naar Park Avenue parkeerplaats. Een beslissing, welke me uiteindelijk meer tijd kost dan  voor deze korte trail gepland stond. Ik vervolg mijn weg om uit te komen bij Acient Sand Dunes. In de afgelopen 200 miljoen jaar is vanuit het noordwesten zand geblazen, die van dit gebied een enorme woestijn maakte. Erosie zorgde ervoor dat er versteende duinen ontstonden. Een korte stop bij Balanced Rock, om via een afslag mijn weg te vervolgen naar Turret Arch en Double Arch.

De bogen zijn gevormd door een combinatie van wind- en watererosie, ijs, tektonische activiteit en een instabiele ondergrond van zout. Op een mooie dag is het moeilijk in te beelden dat zulke oerkrachten hier honderden miljoenen jaren op hebben ingewerkt.

Dat de Arches een bezienswaardigheid zijn, blijkt uit de overvolle parkeerplaats en de hoeveelheid toeristenbussen die hier hun halt maken. Regendruppels beginnen te vallen, maar gelukkig is dit maar van tijdelijke aard. Om goede foto`s te maken loop ik de 1,1 miles (1,8 km) trail via Turret Arch, South Window, North Window, om via de primitieve loop trail uit te komen op de parkeerplaats.
Door de trails te lopen om de arches heen heb je de mogelijkheid om mooie foto`s te maken.
Ik vervolg mijn route met de auto richting Devils Garden.
De Devils Garden Trail leidt tot acht ontzagwekkende bogen en is 7,2 miles (11,5 km lang)
In eerste instantie besluit ik het eerste traject te lopen, Landscape Arch om hierna een gedeelte te lopen naar Double O Arch. Na een verblijf van bijna 8 uur  in het park, vind ik het genoeg en besluit terug te rijden naar Moab. De zon heeft zich na de regendruppels niet meer laten zien.  Om 04:00 PM arriveer ik op de camping.
Mijn financiën moeten worden aangevuld. Bij Welss Fargo bank pin ik en ontdek dat deze bank de hoogste fee, namelijk $5,00 per transactie vraagt
Gisteravond zag ik bij een Mexicaan een enorme rij staan. Normaal is dit een goed teken en na een heerlijke mexicaanse maaltijd wordt dit ook bevestigd. Uit berichten van de plaatselijke bevolking verneem ik dat de volgende dag slecht weer op komst is. Om mijn winst van een extra dag eerder deze reis te compenseren, wilde ik een nacht verlengen in Moab,om naar het aangrenzende Cayonland Np te gaan. Wat nu?

Capitol Reef - Bryce Canyon :

Dag 12:
De campingeigenaar had bij aankomst gevraagd, of ik voor de volgende dag een ontbijt wilde reserveren. Toen ik mijn verwachtte vertrektijd zei, keek ze verbaasd met de mededeling dat ze dan nog niet open zijn.
Ook nu ligt iedereen nog  in slaap als ik mijn tent afbreek. Het afbreken en opbouwen is een routineklus geworden en duurt niet meer dan een paar minuten. Stil vertrek ik om te genieten van de eerst opkomende zonnestralen en rijd dan richting Hinckman Natural bridge om een trail te wandelen van 1 miles (1,6 km) Het wordt een trail over rotsblokken, waarbij de zon de aarde toelacht. Een kort verblijf om te genieten van de natuur om vervolgens verder te gaan naar Capitol George via Fruita. Dit is een 8 miles (12,6 km) scenic drive.
Alvorens ik de afslag richting Boulder over de scenic drive 12 neem, ga ik eerst ontbijten (ondertussen lunch) bij Chuck Wagon General Store. Ik moet pinnen, maar helaas is  dit de enige plaatselijk pinautomaat en die heeft niet meer dan $20,00 cash. Dan maar niet pinnen en gokken hoever ik kom met het geld dat ik nu nog op zak heb.
Het is het eerste stuk van Torrey naar Boulder, via Dixie National Forest wat ik persoonlijk minder aantrekkelijk vind. Pas na Boulder, richting Escalante, waar een smalle weg mijlenlang voert over een duizelingwekkende rotskam met aan beide kanten niks dan afgrond, wordt het voor mij interessant.
Om naar Bryce Canyon te gaan heb ik nog 80 miles ( 128 km) te rijden. Verwachtte aankomsttijd 04:00 PM.
Er is in Henrieville een Welss Fargo bank. Dit is de enige bank hier die ik zie. Ik probeer $300,00 te pinnen , maar krijg maar $80,00.  De reden is mij onbekend. Uiteindelijk klopt het afschrift wel, maar wel weer een fee van $5,00 die ingehouden wordt.
Na de trotter te hebben geraadpleegd voor een overnachting, kies ik voor Bryce Canyon Pines. Deze ligt +/- 11 miles van de ingang van Bryce Canyon. En jawel, rond 04:00 PM,  arriveer ik  zoals gepland ter plekke.
Het is niet alleen de overnachting, maar ook de goede keuken die wordt aanbevolen, die leidde tot mijn keuze. Voor de goede orde boek ik hier 2 overnachtingen.
Er is nog tijd over om naar het park te rijden en net zoals vele anderen de ondergaande zon mee te maken bij Sunset point. Hierna neem ik een goede en stevige maaltijd in het restaurant van Bryce Canyon Pines en hierna duik ik de slaapzak in.


Dag 13:
De ochtend meldt zich en het is koud. Zo koud zelfs, dat ik de rijp van de auto moet halen. Het is het moment van de opkomende zon dat ik niet wil missen. Het is herhaling, maar ik kan gewoon genieten van de schoonheid van de natuur. Ik begeef me dan ook richting park, om bij Sunrise point  tot de conclusie te komen, dat ik wederom niet de enige ben die dit schouwspel mee wilt te maken.
Hierna rijd ik terug naar Bryce Canyon pines om een stevig ontbijt te pakken.
Het verdere verblijf zal plaatsvinden in Bryce Canyon

Eigenlijk is dit geen echte cañon, maar een kalkplateau (tussen 2018 en 2748m hoog), waar erosie gezorgd heeft voor heel grillige rotspilaren met opmerkelijke kleuren, gaande van oranje tot dieprood ( Pink Cliffs). Zelfs als je de Grand Canyon bezocht hebt, biedt dit landschap voldoende moois om er een omweg voor te maken.

Ik parkeer mijn auto bij Visitor Center om verder te gaan met de shuttle bus. Mijn eerste stop is bij Bryce point om vanaf hier door te gaan naar Inspiration Point. Via de Queens Garden trail, loop ik naar beneden en geniet van het uitzicht over de Canyon. Het is er prachtig.
De tijd vliegt om. Na wederom een zonsondergang op het einde van de dag te hebben beleefd, besluit ik te gaan eten. Het eten bij Bryce Canyon Pines was me zo goed bevallen, dat ik besluit om ook vandaag hier te gaan eten.
Ik bestel een goede steak om de dag mee af te sluiten.

 

Bryce Canyon - Zion NP:

Dag 14:
Ik ben nu over de helft van mijn reisschema en bijna alles loopt ook volgens dit schema. Ook vandaag tref ik als ik wakker wordt, ijs aan op de auto. De tent is nog vochtig als ik deze afbreek en in de auto leg.
Tot nog toe mag ik niet klagen over het weer. Overdag is het vaak zonnig en regen blijft me veelal bespaart.
Ik was me, gooi de tank vol en neem een sandwich en koffie bij het tankstation.
Vandaag richting Zion NP, een korte rit van 76 miles (122 km).
De rit gaat via Red Canyon tunnels om na een korte fotostop uiteindelijk, rond 11:00 AM, bij de ingang van Zion NP uit te komen

Het gebied rond Zion, in het zuidwesten van Utah, bleef lange tijd van de buitenwereld afgesloten omdat het zo moeilijk bereikbaar was. Het was dan ook een perfecte schuilplaats voor de mormoonse pioniers, die in de ongerepte en onbewoonde landschappen rust zochten en vonden. Ze doopten het Zion, een verwijzing naar het Bijbelse Sion.

Omdat ik via de East Entrance kom zal ik eerst door de tunnel moeten om via een bergachtige route uiteindelijk uit te komen bij de ingang van de campground. Deze campground ligt vol.
Al gauw na het opzetten van de tent begeef ik me richting Visitor Center om hier de shuttle bus te pakken. Mijn eerste stop is bij Emerald pools trail. Onderweg kom je voorbij drie natuurlijke waterbekkens. Ze worden gevoed met regenwater en via omliggende beekjes. Niet echt spectaculair, maar de wandeling is prachtig. Deze trail loop over, via de Kayenta trail, naar de Grotto, waar een shuttle bus stopt. In Springdale, dat je via de shuttle vanuit Zion kunt bereiken, liggen verschillende eetgelegenheden. Een daarvan is Pizza& Noodle. Geen hoogstaande keuken, maar gewoon lekkere kost. Ik besluit om pasta te nemen: Penne met gegrilde kipreepjes. De dag wordt relaxed afgesloten bij de camping.


Dag 15:
Vandaag mijn grote dag.

Angels Landing
Wandeling van 5 miles (8 km), die echter alleen weggelegd is voor wie over een goede conditie beschikt en geen hoogtevrees heeft. Het gaat steil omhoog tot het laatste stukje, vanwaar je een weids uitzicht hebt op de vallei en de Virgin River. De laatste 800 m voor de top lopen over een steile kam boven een ravijn. Uit veiligheidsoverwegingen zijn er langs de rotswand kettingen gespannen, waaraan stappers zich kunnen vasthouden
Noot: Sinds 2004 hebben er zes dodelijke ongevallen plaatsgevonden

Wat moet ik me ervan voorstellen? Thuis had ik er over gelezen en mijn eerste gedachte was: ''Dit ga ik doen.''
De weersvoorspellingen zijn gunstig en om optimaal gebruik te maken van de ochtend, vertrek ik met de eerst mogelijke shuttle bus.
Het is 07:15 als  arriveer aan het begin van de trail. Na een kleine wandeling,begint bij de splitsing van de west rim trail een steile klim omhoog. Op zich is dit al een beproeving.
Halverwege, voordat de werkelijke klim begint, is een rustpunt. De meeste mensen  haken hier al af en genieten van het uitzicht aldaar. Ik ga door  om  mijn uiteindelijke doel toch te halen.
Woorden schieten tekort en foto`s kunnen niet overbrengen wat je op dat moment ervaart

Het is, gemeten vanaf het beginpunt,  2,5  uur verder als ik de top bereikt.  Ik geniet van de vergezichten. Na een verblijf van een half uur, begin ik aan de afdaling, die wat sneller verloopt dan de klim. Als ik ¾ van de route heb afgelegd en de brandende zon op me voel ben ik blij dat ik heb gekozen voor een vroege start. Ik ga naar Springdale om te genieten van een heerlijk glas Utah bier. Je bent wel verplicht om een snack te pakken op het terras. Een wet die in Utah van toepassing is bij terrasbezetting.
Honger had ik nog niet en deze wilde ik bewaren voor later. Het is vroeg en de Angel Hike Landing verliep vlotter dan ik gedacht had. Zion heeft meer te bieden en mijn volgende stop wordt bij de riverside walk, die helemaal op het eind van de shuttle bus route ligt. Aan het eind van de Riverside Walk komen de wanden van de canyon zo dicht bij elkaar dat je alleen maar door het water verder kunt. Dit is het begin van de Narrows. Zeker op een warme dag is het heerlijk om een stukje door de rivier te waden. Helaas had ik me in de tijd vergist en kon maar een klein gedeelte lopen. Het is donker als ik bij de shuttle bus arriveer. Al rijdend naar Visitor Center, zie je vanuit de bergen lichtbundels schijnen. Deze mensen hebben nog een weg naar beneden te gaan. Ik sluit de dag af met een halve liter bier  en een sandwich

 

Zion NP- Las Vegas:

Dag 16:
Las Vegas, via Valley of Fire en Lake Mead.
In totaal zal deze rit, met als eindpunt mijn hotel in Las Vegas, 223 miles ( 357 km) worden.
Na het nuttigen van een stevig Amerikaans ontbijt in Springdale, begeef ik me op de weg, om Bij St George af te buigen naar de Interstate 15. Na St`George passeer ik de grens van Arizona om naderhand over te gaan naar Nevada. Ondertussen heb ik ook de tijdzone gepasseerd. Het is nu 8:00 uur verschil met Nederland.
Bij Glendale buig ik af, om Valley of Fire state park te bezoeken.

Valley of Fire is een State Park, dat onbekend is bij het grote publiek. Hoewel het park relatief klein is, doet het Qua schoonheid zeker niet onder voor de grote drukbezochte nationale parken. De naam is afgeleid van de vuurrode rotsformaties, die in het ochtend- of avondlicht in brand lijken te staan.

Het is 11:00 AM als ik arriveer aan de ingang van het State Park. Na het betalen van de entree ($10,00), ga ik me het park in. In totaal verblijf ik ongeveer anderhalf uur in het park. Ik passeer Elephant Rock, Seven Sisters, Atlatl Rock en Beehives. Op het einde van het park draait de weg richting I15, maar ik besluit om te keren en via de NP Lake Mead, (HW146) de route te nemen naar Las Vegas. Interessant is deze weg niet.
In Las Vegas is het zonder navigatie even oriënteren voor ik  naar mijn overnachtingverblijf kan. Dankzij de meegenomen Road Map wordt de juiste weg gevonden. Vanaf de E.Tropicana Aveneu zie ik mijn overnachtingadres liggen. Namelijk Hotel Excalibur***.,een sprookjeskasteel. Het hotel bezit 4000 kamers, twee zwembaden, zes restaurants, een welnesscentrum en een trouwkapel. Bij binnenkomst wordt je geconfronteerd met een enorme speelhal. Om 02:45 PM meld ik me bij de receptie. Dan ontstaat er een probleem. Ik moet nog $78,00 betalen, maar mijn creditkaart weigert. Voldoende contant geld heb ik ook niet. Een pinautomaat in het casino accepteert geen mastercard, dus moet ik maar op zoek naar een pinautomaat. Ik loop de Las Vegas strip af, hopend op een bank. Het is halverwege de strip als ik erachter kom dat er ATM automaten in de winkels staan. Hier heb ik $300,00 gepind. Gelukkig is het in een grote plaats wel mogelijkheid om grotere bedragen te pinnen. Dan ga ik terug richting hotel om weer in de rij aan te sluiten. Er is net een grote groep aangekomen om in te checken. Doordat er veel mensen bij de receptie werken, verloopt het wel allemaal vlotjes. Al met al heb ik toch bijna 2 uur verspeeld. Om geen tijd te verliezen ga ik, na de spullen op de kamer gezet te hebben, op pad om vervolgens van de ene verbazing in de andere te vallen.
Mijn overnachtingsplek ligt direct aan het uitgaanscentrum. Las Vegas is net een groot circus. Naast mijn hotel ligt Hotel NewYork NewYork. Dwars door het hotel en langs de buitenmuren loopt een enorme achtbaan, De Manhattan Express, gebouwd naar het voorbeeld van de gigantische roetsjbanen van Coney Island. Tegenover hotel NewYork NewYork lig MGM dat zich richt op bemiddelde clientèle. MGM bezit 5000 kamers en biedt werk aan 8000 arbeidskrachten. Waar je ook naar binnenloopt,  gokkasten, speeltafels, etc kun je niet ontwijken.
Langzaam wordt het avond. De shows op de Las Vegas Boulevards starten. Als eerste stop ik bij Hotel Treasure Island. Hier speelt zich een piratenshow af, genaamd Sirens of Ti.

Ik wandel met de stroom mensen mee om uit komen bij Hotel Mirage. In het daglicht lijkt het hotel wel een immense  goudstaaf die glanzend gepolijst is. Dagelijks kun je hier vanaf zonsondergang tot middernacht een fantastisch spektakel bijwonen. Dan spuwt een vulkaan rook en enorme vlammen uit boven de strip.
Hierna wandel ik naar The Fountains of Bellagio: Om het kwartier tot aan middernacht vindt een prachtige klank- en lichtspel plaats, in een mooie vijver voor het hotel. Een duizendtal fonteinen spuit water op het ritme van de muziek.
Dan is er nog De Freemont Experience. Hier speelt elke avond na zonsondergang, op het volle uur(stipt!) een opmerkelijk show met muziek en lichten af. Over de volledige lengte van de straat torent een 27 m hoog en 416 meter lang gewelf, dat bestaat uit 12,5 miljoen lampjes, uit. Deze lampjes branden 6 minuten lang en vormen opmerkelijke figuren en motieven. Er zijn meer dan 65.000 verschillende mogelijkheden, allemaal even sprookjesachtig. Het geheel wordt bestuurd door 36 onzichtbare computers. Het is laat en ik besef me dat ik nog moet eten. Het wordt Denny`s restaurant. Denny`s restaurant is een 24 uur concept en gebaseerd op de man met de kleine beurs. Ik neem een snelle hap en ga mijn indrukken verwerken van Las Vegas voor ik naar bed ga.


Dag 17:
06:00 AM, ik loop met mijn tablet door de speelhal naar een punt waar ik WIFI verbinding kan maken. Dit om mijn probleem met de creditkaart op te lossen. Hoewel het hotel wel wifi heeft, heb ik op mijn kamer geen bereik. Het hotel bestaat over verschillende torens met kamers die, via de lift, uitkomen in de enorme speelhal. Op dit vroege tijdstip is de zaal al ruim bezet. Ik krijg uiteindelijk Wifi-verbinding bij de Starbucks in het hotel. De verbinding via Skype komt op gang, maar de gesprekken verlopen moeizaam. Het is rumoerig op de achtergrond. De eerste reactie van de bank is: ''Er komen rekeningen binnen, die niet overeenkomstig zijn met mijn dagelijkse uitgavenpatroon.'' Nogal logisch lijkt me, als je een keer per jaar op vakantie gaat en dan gebruik maakt van de creditkaart, die in Amerika sowieso op sommige plaatsen als dekking geëist wordt.
Aan de andere kant respecteer ik ook de waakzaamheid van de bank en is het misschien verstandig als ik de volgende keer op reis ga, dat ik de bank van tevoren een bericht hierover stuur. Mijn creditkaard wordt gedeblokkeerd en mijn voortzetting van de vakantie wordt vereenvoudigd.
Het is 07:00 AM als ik naar buiten stap en merk dat het vandaag warm wordt. De zon staat aan een wolkloze hemel. Bij daglicht ziet Las Vegas er rustig uit en het vroege tijdstip zorgt ervoor dat er nog niet zoveel mensen op straat aanwezig is. Vandaag heb ik me voorgenomen om het rustig aan te doen. Ik kom al wandelend uit bij de Fashion Show Mall en op de food court bij Starbucks neem ik een ontbijt.
Nog voordat ik iets kan bestellen staan er al zwervers naast me te bedelen.
Naast Starbucks ligt Tix4Tonight. Hier kun je vanaf 10:00 uur, tegen dumpprijzen, kaartjes kopen voor de shows die gespeeld worden op diverse locatie`s in Las Vegas. Ruim van tevoren staan hiervoor mensen in de rij.  Het is intussen bloedheet en ik begeef me in de Fashion Mall, waar alle internationale merken vertegenwoordigd zijn. De airco die hier zijn werk doet, zorgt voor de nodige verkoeling. Eigenlijk heb ik geen zin meer om verder te wandelen en neem de Deuce, een dubbeldekker die de strip afrijdt. Voor $5,00 krijg je een ticket voor 2 uur en voor $7,00 een 24 uur ticket. De verdere dag verblijf ik aan het zwembad.

Voor de avond heb ik een restaurant uitgezocht: Maggiano`s, een drukbezochte Italiaan. De wachttijd hier is 45 minuten.

Na het eten slenter ik langs de The Venetian met zijn 5 zwembaden, twintigtal restaurants, een honderdtal winkels en bijna 10.000 werknemers. Aan de binnenkant gaat alle aandacht naar de fabelachtige Grand Canal Shoppes, met zijn Venetiaanse straatjes die tot in het kleinste details zijn nagebouwd. Ik vergaap me nog eenmaal bij de show van Treasure Island en sta een tijd stil bij Bellagio met zijn fonteinen. Loop langs Hotel Paris, met zijn Eiffeltoren als ik concludeer dat je Las Vegas moet hebben gezien, maar niet voor mij is weggelegd. Al die gokhalen en commercie is niets voor mij.

Las Vegas - Death Valley - Mammoth Lakes:

Dag 18:
¾ van mijn bagage heb ik in de huurauto laten liggen. Dat betekent dat ik snel op pad kan gaan en na een kop koffie, bij Starbucks in het hotel, drop ik de deurkaart in de drop of box en verlaat het hotel. Ik rijd de interstate 15 op, om even later via de HW 160 richting Death Valley te rijden. Zonder het te weten rij ik Spring Mountain Ranch SP voorbij, waar ik een tussenstop had willen maken. Het is bij het plaatsje Pahrump waar ik mijn tank vol gooi. Ik ga, vanuit Pahrump even verder linksaf, de Bella Vista Rd op. Op deze weg passeer ik de staatsgrens California. Het is een bijna autoloze weg, die aansluit op de HW 190, richting Death Valley. Rond 09:37 AM passeer ik het bord van Death Valley.

 

Death Valley ligt ruim 130 miles (208 km) ten noordwesten van Las Vegas. Het is een van de diepste inzinkingen van het noordelijk halfrond (tot 86 m onder de zeespiegel) Met zijn oppervlakte van 13.354 km² is dit nationale park het grootste van de VS, groter nog dan Yellowstone. Haar lugubere naam kreeg de vallei van een pionier die haar zonder kleerscheuren was doorgekomen. Vol vreugde schreeuwde hij uit: ‘Goddank, we zijn uit deze dodenvallei ontsnapt’, en daarmee drukte hij tevens de dankbaarheid van al zijn mormoonse reisgezellen uit.

Als eerste stop ik bij Zabriskie Point:
Beroemd geworden door de gelijknamige film van Antoniono. Op geologisch gebied is dit een van de meest fascinerende plaatsen van de vallei. Het uitzichtpunt is vernoemd naar een borax-ontginner in de vallei. Het is hier vooral schitterend bij zonsopgang, voordat de toeristenstroom op gang komt: Zalige rust en een magisch kleurenpalet. Het uitzicht op de omliggende heuvels, getekend door natuurelementen, biedt aan alle kanten een uniek plaatje. Het lijkt of je op de maan terecht bent gekomen. Het gesteente vertoont er prachtige kleurschakeringen. En dan te bedenken dat hier miljoenen jaren geleden een meer lag. Ik rijd verder naar Furnace Creek Visitor Center, om hier een stop te maken voor het nuttigen van een Sandwich en de dorst te lessen met Ice Tea. De Thermometer geeft 100 F aan. ( 37,8 °). Het is 11:00 AM, als ik naar Lone Pine vertrek.( 197km). Overnachten in Death Valley is geen optie, want de camping is gesloten voor onderhoud. Ik besluit verder te rijden en de volgende stop wordt bij Harmony Borax Works Interpretative Trail:

Tegen de flank van de heuvel tekenen zich enkele magere resten af van de boraxmijnen in de vallei, daterend van 1883. Je ziet er nog een karretje, maar vooral de schachten en de kuipen, installaties waarmee het mineraal ter plaatse een eerste behandeling kreeg en waarmee op de vervoerskosten kon worden bespaard. In de zomer was het bewerken van borax echter onmogelijk. Om het goede materiaal van het slechte te scheiden, moest het goedje immers opgewarmd worden tot meer dan 120°! Hels.

Het is erg warm vandaag.
Op een splitsing kan ik naar Scotty`s Castle rijden. Een enkele rit van 33 miles ( 53 km). Dezelfde weg moet ik ook weer terug. Je kunt het kasteel bezoeken, maar dan wel zonder fototas, statief en rugzak.
Ik neem de moeite niet en rij richting Sand Dunes:

Een van de hoogtepunten van de vallei, je gelooft je ogen niet: In de verte daagt een stukje Sahara op, en dat in het westen van de VS! De witte zandduinen zijn het werk van de winden, die op dit precieze punt tegen elkaar opbotsten. Tijdens hun doortocht namen ze korreltjes zand en steen van de naburige bergen mee

Het is 01:24 PM als ik Lone Pine binnen rijd. Ik besluit een hapje te eten bij en kies een Totum burger als maal. Ik heb de landkaart en de Trotter mee naar binnengenomen en kom tot de ontdekking dat het naar Mammoth Lakes nog 100 miles (160 km) is. Lone Pine zelf is niet zo interessant om te overnachten. Tevens verlies ik dan tijd om de volgende dag Yosemite in te rijden. Dit betekent wel dat ik een dag voor lig op mijn schema. Echter een probleem kan zijn dat ik geen extra overnachting krijg in Yosemite.
Ik vetrek richting Mammoth Lakes en arriveer rond 04:00 PM bij het Visitor Center. Even advies vragen over welke overnachtingsplek goed is. Ik krijg een kaart mee van de campings en rijd richting meer Ik zet mijn tent op bij Pine city campground, betaal mijn fee in de fee box en loop even rond. Hier wordt weer gewaarschuwd voor aanwezigheid van beren. De avond valt en zo warm als het overdag is, zo koud is het hier aan het meer. Mammoth Lakes staat bekend als skioord, waar zelfs in Juli nog skiërs te zien zijn.
Ik rijd terug naar Mammoth Lakes om uiteindelijk te eindigen bij Stellar Brew en Natural Cafe. Helaas is deze al gesloten, maar vriendelijk word ik uitgenodigd om hier morgen ontbijt te nemen. Het lijkt een jong en enthousiast team te zijn. Stellar Brew is open vanaf 05:30 AM.  Ik neem bij het naastgelegen tankstation een biertje en ga op het terras bij Stellar Brew zitten. Wifi is hier open en ik kan mijn administratie bijwerken.
In Nederland is het 05:00 uur. Ondanks dat ik warme kleren aan heb, voel ik de kou die van het meer afkomt.
Uiteindelijk rijd ik naar mijn overnachtingadres waar een vosje mijn pad passeert. Hij blijft even staan, kijkt me aan en loopt dan weer verder. Morgen weer een dag.
Vandaag gereden 331 miles (531 km)

 

Mammoth Lakes - Yosemite:

Dag 19:
Het is ochtend en donker als ik mij provisorisch was met een 10 liter waterkan met kraan. Ik heb de mogelijkheid om te ontbijten bij Breakfast Club, die aanbevolen wordt door de Trotter, of bij Stellar Brew Cafe. Ik kies voor de tweede optie en neem een Burrito met koffie voor $8,20.
Ik verlaat Mammoth Lakes en rijd richting Lee Vining om mijn tank vol te gooien, waarna ik, via de Tioga pas, richting Yosemite rijd. Bij de afslag van Lee Vining naar de Tioga pas wordt je gewaarschuwd voor vallende rotsblokken. Ik passer Yosemite entree en ontvang mijn informatie over het park.
Een daarvan is over het Hantavirus die in het park heerst:

De titels in Nederlandse kranten over dit virus luidden als:

  • Yosemite Park waarschuwt bezoekers voor dodelijke virus
  •  Opnieuw dode door hantavirus in Yosemite.

Bij mij was dit voor vertrek naar Amerika al bekend. Het thuisfront heb ik niks meegedeeld. Toen ik onderweg was kreeg ik ongeruste mail van het thuisfront. Nederlandse toeristen die al onderweg waren hebben hun planning aangepast in samenspraak met hun reisorganisatie.

Maar hoe erg is het ?
De Amerikanen kennende lopen ze geen risico als het om veiligheid gaat en sluiten het gebied af als er daadwerkelijk risico`s zijn. 3 miljoen bezoekers per jaar telt het park. Uit de informatie die ik ter plekke krijg, zou het zou gaan om 2 campings in Curry Village; Upper Pines en de Lower Pines en met name in de tenthuisjes. Mijn eerste boeking was gepland in Upper Pines, maar door wijziging in de datum werd de boeking verplaatst naar Crane flat. Je moet voor het vastleggen van een boeking via internet snel zijn. Voor de UpperPines zijn er 5 tentplaatsen beschikbaar, welke je via internet kan boeken.
De informatie die ik ontvang bij de parkentree verwijst naar regels waar men zich aan dient te houden. Het niet voeren van dieren, het niet aanraken van dieren en dat soort zaken. Toch constateer ik naderhand dat de regels niet worden nageleefd.
Tevens ontvang ik extra informatie over beren in het park en  dan kan ik verder rijden.
Eerst stop ik bij Olmsted Point met een uitzicht naar de Half Dome.
Olmsted Point is een van de schitterendste uitzichtpunten van het park: vanaf de rotsuitloper kun je met een blik de hele ingesloten vallei van Tenaya Creek aanschouwen. Opzij  zie je de gigantische granietmassa van de Half Dome.
Het is 10:30 AM als ik me meld bij Crane Flat, na een rit vandaag van 92 miles ( 147 km) . Een omboeking is niet mogelijk, maar een extra boeking wel. Ik kan zelfs gebruik maken van mijn reserveringsplaats en hoef hierdoor mijn tent de volgende dag niet te verplaatsen. Na betaling van $ 20,00 kan ik mijn tent opzetten. Wel moet ik mij de volgende dag weer inschrijven voor mijn gereserveerde plaats. Het is vroeg en ik begeef me richting Yosemite, welke op een afstand ligt van 17 miles (28 km). Het is een rit door de bergen die 40 minuten duurt.

Het park ligt te midden van de Sierra Nevada. De plantengroei en de bergen zijn zoals je ze had verwacht. Grandioos: reuzensequoai`s, sublieme landschappen en adembenemde panorama`s. Alle dieren leven hier in volle vrijheid: wolven, beren, muildierherten en overal eekhoorntjes, die je met hun grote, lieve kijkers als het ware om wat voedsel smeken. Ze zijn snoezig, maar geef ze niks te eten, want soms zijn ze de drager van hondsdolheid. Er zitten nogal wat beren in het park. Verstandig is om voedingswaren (en ook al wat lekker ruikt zoals zeep, aftershave of scheerschuim) in een grote bijzeren doos  te stoppen. Vindbaar op alle staanplaatsen van campings. Beren laten zich niet tegenhouden door een gesloten portier, jaarlijks breken ze ruim 1000 auto`s open!
Yosemite wordt gedomineerd door ElCapitan en Half Dome

Ik stop onderweg bij uitzichtpunt  Ahwahnee meadow. Van hier heb je uitzicht op de Half Dome . Een informatiebord ter plekke verwijst naar brandgevaar en recente branden in het park.
Ik rijd via de eenrichtingsweg richting Curry Village en zie de machtige El Capitan.

El Captitan, of alleen El Cap, is een 900m hoge granieten bergwand. De El Capitan is vooral onder alpinisten bekend door de zeer moeilijke klimroutes op de wand.

Ik parkeer mijn auto bij het Visitor Parking en ga met de shuttle bus richting Visitor Center, om hier een hapje te eten. Mijn financiën moeten ook weer worden aangevuld en dat kan bij ATM in de winkel. Ik rijd met een bus richting Camp 4 , om hier over te stappen op de bus die richting El Captain gaat. (Pdf valleyshuttle )
Hier zijn bergbeklimmers van over de hele wereld aanwezig om deze berg te trotseren.

El Capitan, is de zwaarste rotsbeklimming ter wereld. Zelfs voor geoefende klimmers is de wand een echte killer. De beklimming duurt verschillende dagen en gaat vuurdurend verticaal omhoog. Klimmen, eten, slapen en zelfs je behoefte moet je boven de afgrond doen.

Met het blote oog kun je de klimmers niet zien. Op de South Side drive staan mensen met speciale verrekijkers, waar je, tegen een vrijwillige bijdrage, de klimmers kunt waarnemen. Ik vervolg mijn weg met een trail. Op mijn pad kom ik verse ontlasting van beren tegen. Dat betekent dat je niet stilletjes moet lopen, maar geluid moet maken, om zo de dieren de kans te geven zelf weg te vluchten. Als zij je niet aan horen komen schrikken ze en is de kans dus groot dat ze aanvallen. Toch kijk je automatisch om je heen en je bent alerter dan normaal. Hier neem ik een kleine stop bij de Swinging Bridge aan de Merced rivier, die door het Yosemite park stroomt. Er is de mogelijkheid om verder te lopen via de trail of via de grote weg te lopen. Beide opties komen uit bij de visitor parking. Het is al laat en ik besluit om voor optie 2 te kiezen. Vanuit Visitor parking rijd ik naar Curry Village camping. Hier kan ik me douchen. Ik heb geen overnachting op deze camping en moet hierdoor $ 5,00 betalen. Handdoek(en) inbegrepen.
Voor mij is dat prima, mede omdat bij mijn verblijf van de komende dagen in Curry Village, er geen mogelijkheid zal zijn om te douchen. Ik zie bij de camping een uitgebreide winkel, pizza corner, bar en een restaurant. In het restaurant, dat periodiek open is kun je in buffetvorm een avondmaaltijd en een ontbijt nemen. Nu al staat vast dat mijn auto de volgende dag op deze parkeerplaats wordt geparkeerd. Mijn maag meld zich en ik ga naar het restaurant. Ik sluit aan in de rij en ik betaal $15,35, een seniorentarief dat geldt vanaf 60 jaar. Het gewone tarief is $17,50. Het is geen culinair hoogstandje, maar je kunt eten en drinken zoveel je wilt. Gratis drinken is wel alleen alcoholvrij.
Het is laat als ik terug ga naar mijn overnachtingadres. In het donker is het onwennig rijden en ik moet me goed oriënteren om in Crane Flat te komen. Bij de ingang staat een grote camper die de ingang blokkeert. Hij staat voor een gesloten wachthuisje waar na 9 uur 's avonds niemand meer aanwezig is. Nadat de camper is verplaatst kan ik richting tent gaan. s`Nachts moet ik een paar keer uit mijn tent. Tot nu toe heb ik nog geen beer gezien. Zo snel als ik mijn tent uit ben, zo snel duik ik ook weer mijn tent in en ga een rustige nacht tegemoet.


Dag 20:
06:00 AM, Er heerst een diepe rust, behalve bij standplaats 207.
De ingang gaat om 07:00 AM open. Vandaag staat een rit richting Glacier Point op de planning, voor de rest zie ik wel.
Maar eerst ga ik naar Curry Village voor ontbijt, voor de prijs van $ 12,93 . Bij het ontbijt kun je zoveel eten als je wilt. Koffie, Jus d`orange, melk etc. zijn inbegrepen. Met een goed gevulde maag kan de dag daarna beginnen. In Curry Village bestaat er een eenrichtings verkeerstelsel. Ik moet terugrijden na Pohono Bridge, draaien naar de southside drive en dan afbuigen naar de Wawona road. Als eerste passer ik Tunnel View.
Tunnel view en Valley view zijn twee prachtige uitzichtpunten. Voor je ogen ontvouwt zich heel Yosemite Valley. Dit is een schitterend voorbeeld van een gletsjerdal. In het westen verheft zich de rotswand van El Captain, met op de achtergrond de top van de Half Dome, die zelfs tot laat in het voorjaar besneeuwd is. Mijn weg wordt vervolgd en ook in dit park is de verwoesting van branden zichtbaar. Ik kom bij Chinquapin, waar de weg afbuigt richting Glacier Point. Een stuk van 16 miles (25,6 km). Van November tot Mei is deze weg afgesloten.
Vanaf Glacier point, die bijna 1000m boven de vallei van Yosemite uittorent, aan de rand van de Merced Canyon, heb je een adembenemend panorama uitzicht. Ideaal als je hier de zonsondergang kunt meemaken, maar helaas past dit niet in mijn planning. Recht tegenover Glacier point stromen de Yosemite falls. In het voorjaar worden deze gevoed door duizenden stroompjes smeltwater. Helemaal op de achtergrond tekenen zich de majestueuze toppen van de Sierra Nevada af. De tijd vliegt en het is bijna middag. Ik rijd terug naar Curry Village en kom tot de ontdekking dat ik het eigenlijk wel heb gehad. Om terug te rijden naar Crane flat vind ik zonde, maar ik zal toch mijn reservering moeten bevestigen. Ik loop naar het kantoor van de Park Ranger bij Curry Village. Deze bevestigde telefonisch mijn reservering en overhandigde mij een parkingkaart voor de komende 2 (of 3?) dagen. Ik twijfel of ik een extra dag in Yosemite blijf,  of dat ik een dag eerder naar San Francisco ga via een extra route langs de kust (de N1). De beslissing neem ik pas als ik zondag opsta. 
Het is tijd voor rust en ik ga op de veranda zitten lezen. Voor dat ik het in de gaten heb is het tijd om te douchen. Ik begeef me hierna naar de eetzaal. Nu geen seniorenkorting, maar de volle mep. Wat maakt mij dat uit, ik geniet er toch van. Aansluitend rijd ik terug naar Crane flat. De zaklamp ligt op zijn plaats. Als ik in de tent lig, hoor ik lawaai. Pannen worden tegen elkaar aangeslagen. Het geluid is afkomstig van de andere kant van de camping. Zou er dan toch een beer zijn? Als ik 's Nachts opsta ben ik in ieder geval weer extra allert.


Dag 21:
Als ik de tent uit kruip lijkt het erop dat ik de enige ben. Ik ben dan ook weer voor zonsopkomst weer weg. Ik pak een stop bij Ahwahnee meadow uitzichtpunt. Hier neem ik mijn waterkan, washandje, zeep, handdoek, tandpasta en beker uit de auto en ga op de rand zitten bij het uitzichtpunt. Het fototoestel zet ik op mijn statief.  Al wassend en tanden poetsend komt de zon langzaam achter de bergen vandaan. Een prachtig gezicht. De zon probeert door de wolken te breken, wat een extra mooi effect geeft. Om de paar minuten druk ik de ontspanner van mijn fototoestel in, om naderhand de beste foto te kunnen kiezen. In totaal zal ik op deze reis 2000 foto`s maken, waarvan er uiteindelijk 300 overblijven.
Vandaag kies ik voor een trail die leidt naar: Vernal Fall, Nevada Fall en terug via de John Muir Trail.
Startpunt is de shuttle bus bij Camping Curry Village. Nadat ik mijn auto op de parkeerplaats heb gezet en een ontbijt heb genomen vertrek ik.
08:15 AM ben ik bij het bord dat leidt naar de trail. Ik passeer de Vernal Fall brug, waar de meeste toeristen na een kleine klim al afhaken. De trail gaat verder via een steile klim over rotsblokken. Zwaar bepakte jeugdigen (scouts) kom ik tegen, die zonder probleem de trail lopen. Ik passeer de Vernall Fall en kom uit op een splitsing die leidt naar Half Dome of weer terug via de Nevada Fall en de John Muir trail naar het beginpunt. Naar Half Dome is het 4,5 miles ( 7,2 km) Voor niet geoefende personen een zware tocht. Ook moet je dezelfde weg weer terug, dat betekent 14,4 km. Ik kies voor de trail naar het beginpunt. Deze is 4 miles ( 6,4 km) . Bij de Nevada Fall is een plateau waar je heerlijk kan uitrusten in de zon, of je even kunt verfrissen in de Merced rivier. Het is dan ook hier dat ik een pauze ingelast. We zitten op een hoogte van 1800 meter. Het is warm en de zon brand.
Mijn weg wordt vervolgd via een gedeeltelijke paardentrail. De bladeren verschieten rond deze periode van kleur en vallen van de bomen. De herfst heeft hier zijn intrede gedaan. Na een bocht passeer ik de Vernal brug.
Mijn tocht zal vandaag ongeveer 12 miles (20 km) zijn. Het is niet de lengte van de tocht, maar soms de zwaarte van beklimming en de vele oneffenheden, die het voor een ongeoefende klimmer een zware beproeving maakt. Vandaag was de laatste trail die ik heb gelopen op mijn vakantie.
Mijn beslissing staat inmiddels vast. Morgen ga ik richting San Francisco of naar Morroy Bay, om via de kustroute naar mijn eindbestemming te gaan. Maar eerst passeer ik een Stellers Jay (vogel), die zich gewillig laat fotograferen.
Stellers jays komen voor in de bossen in het westen van Noord-Amerika, met name op de hoogte tussen de 1000 en 3000 meter en in lagere regionen in de groenblijvende bossen.
Ik ga naar Visitor Center om gebruik te maken van mijn Wifi. Hier kijk ik niet naar weer-online voor de volgende dag, maar naar de mogelijkheden die ik heb om te reizen. Rijd ik om via Morro Bay met een tussentijdse overnachting, of lever ik de wagen een dag eerder in bij het verhuurbedrijf en pak een extra overnachting in San Fransisco? Het geld van een overnachting a $ 20 in Yosemite ben ik hiermee kwijt.  Mijn auto staat op de parkeerplaats bij de camping.
Als ik ben teruggekeerd richting de camping om me te douchen en een pizza te eten, verbaas ik me erover dat de mensen zich niks aantrekken van de waarschuwingen die worden gegeven over het voeren van beesten in verband met het Hantavirus

 

Yosemite - N1 kustroute:

Dag 22:
Een besluit via Mariposa Grove en dan door naar Morro bay te gaan. De tent wordt snel afgebroken. Als de meeste mensen wakker worden, is mijn plek al leeg voor de volgende kampeerder. Geen beer gezien als ik berenland verlaat. Als ik de uitgang  passeer is weer geen parkranger waar te nemen. Hier drop ik mijn, nog een dag geldende, parkeerkaart in de box en ga op weg.
08:00 AM en ik stop op de parkeerplaats van Mariposa Grove: Hier tref je de bekende reuzensequoai`s aan. bomen die wel een diameter kunnen hebben van 6 meter en 2700 jaar oud worden. Bij uitzichtpunt Ahwahnee meadow, welke eerder genoemd is, staat een vermelding die gaat over de brand in Maripose Grove. De verbrandingen zijn hier duidelijk zichtbaar. Toch is er genoeg te zien en verbaast het me dat de natuur zo`n reuzen, als de Giant Grizzly kan voortbrengen. Herten schieten voor me langs. De grootste boom, 71 meter hoog (de tunnelboom) is helaas bezweken onder een laag sneeuw. Ik kom op de parkeerplaats en deze is nu helemaal bezet. Terugrijdend naar de hoofdingang worden auto`s tegengehouden, met de mededeling  dat de parkeerplaats vol is. Helaas, deze mensen zullen met de shuttle bus richting Mariposa Grove moeten gaan. Als ik het Yosemite park uitrijd, word ik voor de eerste keer gecontroleerd op de aanwezigheid van mijn Anunual pass. Ik verbaasde me in eerder stadium al dat dit niet gebeurde. Als je vroeg aanwezig bent, kun je zo een park inrijden. Controle bij het uitrijden heb ik, behalve hier,  nog nooit gehad.
Mijn weg wordt vervolgd en onderweg moet ik tanken. Nadeel bij het huren van de auto is dat je een volle tank krijgt, welke wordt berekend en  je een een lege tank  dient in te leveren, wat natuurlijk nooit lukt. Ik schat in hoeveel ik nog nodig heb en gooi mijn tank niet helemaal vol. Onderweg zie ik de HW patrol, welke een auto langs de kant heeft gezet om te controleren. Dit zie ik op deze weg meerder malen. Ik kom bij Atascadero en neem de oude weg (HW41) naar Morro Bay. Een prachtige weg, maar je zult hier maar eens pech krijgen. Op de hele route naar Morro Bay ben ik bijna geen auto tegengekomen.
Ik nader Morro Bay en in eerste instantie denk ik dat er ergens  brand is. Er is echter laaghangende bewolking en mist wat ik nu tegemoet rijd.

Tja: weer-online had ik niet gecheckt. Dan maar verder rijden langs de kust, hopend dat verderop de mist minder is en ik dan wel kan genieten van het  uitzicht dat er nu  niet is. Ik nader San Simeon waar Hearts Castle ligt. Hierover had ik veel gelezen en ik parkeer mijn auto op de parkeerplaats. Als ik het visitor center binnen kom word ik aangesproken, dat ik mijn statief van mijn fototoestel niet mee mag nemen. Een tour naar het kasteel kost $ 25. Ik heb wel tijd voor een bezoek, maar twijfel nu of het kasteel dit wel waard is. Ik laat het kasteel voor wat het is en rijd verder langs de kust. Mijn benzinemeter geeft al een tijd aan dat er getankt moet worden. Eigenlijk kan ik me wel voor mijn hoofd slaan. Waarom heb ik niet bij de vorige tankbeurt de tank volgegooid. Uiteindelijk kom ik, met zweet op mijn hoofd, bij een tankgelegenheid, om tot de ontdekking te komen dat hier $ 6,669 per gallon gevraagd word. Op vorige plaats was het $ 4,229 per gallon. Tot overmaat van ramp functioneert mijn creditkaart niet. Betaling is alleen mogelijk met creditkaard. Bij een naastgelegen eetgelegenheid ga ik naar binnen, waar de serveerster vertelt dat ik mijn creditkaart verkeerd gebruik en geeft me de juiste aanwijzigen om wel met creditcard te kunnen betalen. Voorlopig 4,43 gallon erin en hopen dat dit voldoende is tot mijn eindpunt. Ik nader Big Sur om hier een overnachting te nemen. Het wordt camping Fernwood Resort . Deze kost $ 45,00 voor een overnachting op een kampeerplaats. De prijs is hoog, maar een voordeel is dat Fernwood beschikt over een goed restaurant. Een goede steak en een glas wijn is dan ook voldoende om de nacht door te komen. Het is koud, als ik richting tent loop. Een schril contrast met de dagen ervoor. Hopelijk is het weer morgen beter. De route gaat dan via Montery, Santa Cruz, voor ik afbuig naar San Francisco.


Dag 23:
De ochtend ontwaakt. Vandaag is de laatste dag dat ik in een tent hebt geslapen deze reis. Het slapen in een tent is me niet tegengevallen. Een lange broek en sweater zijn vandaag nodig, omdat het hier zo koud is. Mijn waterkan, hamer, slaapzak en kussen drop ik bij de afvalcontainer. Bij de store neem ik een sandwich en koffie en ga op pad. De mist hangt boven de zee en ik moet met koplampen aan rijden. Een bord geeft aan: San Francisco 143 miles (228,8 km) Hoewel ik Monterey nader , heb ik geen zin, mede door het weer, om te stoppen. Ik vervolg mijn weg richting Santa Cruz, om af te buigen via de HW17 richting San Jose. Zodra ik van de kustweg af ben wordt het weer helder en laat de zon zich weer zien. Hiermee wordt het rijden aangenamer. Ik nader Kruispunt HW101 als ik ga twijffelen. Ik kijk verkeerd op de kaart,  en rijd dus verkeerd richting Fremont. Hier tank ik nog een voor $ 10,00. Ook kan ik hier de auto voor $6,00 laten wassen. Dit is wel nodig na al de dagen rijden. Ik rij verder richting Oakland, over de Oakland bridge voor ik afbuig naar de HW101. Hier lever ik  om 11:30 AM mijn auto in. De tank is nog gedeeltelijk vol, wat winst voor de verhuurder betekent. Ik doe een laatste controle of ik  niets in de auto  vergeten ben en overhandig de medewerkster mijn afwasbakje, ruitensproeier en keukenrol. Gelukkig waardeert ze dit. Ik ben de rotzooi kwijt en zij geeft aan dat ze het goed kan gebruiken.
Achteraf was de kustweg N1, een extra rit vanuit Yosemite van 316 miles (505,8 km)misschien niet zo'n gelukkige keuze.  Het is jammer dat deze geweldige weg in mist geneveld was. Misschien komt het ook dat de N1 route niet in mijn planning was meegenomen en dat ik  dus onvoorbereid dit gedeelte heb gereden. Hiermee de plaatsen zoals Morroy Bay, San Simeon, Big Sur, Monterey met zijn 17 mile drive en Santa Cruz, door tijdsgebrek en de weersomstandigheden links heb laten liggen.

 



San Francisco:

Dag 23: (vervolg)
In San Fransisco ga ik met de Airtrain naar Bart Station, om van hieruit naar Down Town San Francisco te gaan. Eindstation wordt Powell Street vanwaar ik naar mijn overnachtingadres loop:  namelijk het Parkhotel in Sutterstreet. Het is een eenvoudig hotel met basis voorzieningen. De ontvangst is prettig en men geeft bij aankomst adviezen over, een plattegrond en ligging van bezienswaardigheden van San Fransisco. Het Hotel ligt centraal. Een van mijn plannen is om naar een wedstrijd van de San Fransisco Giants te gaan. Ik maak dit kenbaar aan de receptie. Het is geen probleem om aan kaartjes te komen. De receptionist  zegt dat zijn collega, die vanavond dienst heeft kan me wel helpen aan goedkope kaartjes. Deze persoon is zelf een Giant fan.
Als ik naderhand op zoek ga naar de toegangsbewijzen voor Alcatrez kom ik tot de ontdekking, dat mijn meegenomen uitdraai hiervan, een van de hoogtepunten van San Fransisco, niet meer in mijn map zit. Ik besluit om via China Town richting Pier 33 te gaan, om mijn probleem voor te leggen aan het boekingskantoor. Vanaf Sutterstreet loop ik door de ingangspoort van China-Town. Dit centrum probeert een ontmoetingsplek voor de Chinese gemeenschap te zijn en wil de Chinese kunst en cultuur bevorderen. Pier 33, hier moet ik zijn. Ik meld me aan het loket en vertel het probleem. Gelukkig, mijn paspoort en creditkaart voldoen om mijn reeds geboekte ticket te ontvangen. Later ontdek ik dat een backup Pdf van mijn boeking op mijn tablet stond.
Het is bijna 03:00 PM en begeef me richting Pier 39. Een toeristische trekpleister en het is dan ook druk. Fisherman`s Wharf is echter meer dan alleen een reeks T-shirts winkels en restaurants. Aan de Hyde Street Pier liggen museumschepen voor anker, terwijl ten oosten van het toeristisch epicentrum cruiseschepen aanmeren.  Vanaf de pier zie ik Alcatraz liggen in de mist. Pier 39 is versierd met grote bloembakken in prachtige kleuren. Sinds 1990 bezetten nieuwsgierige zeeleeuwen de bootsteigers ten westen van de pier. In de winter groeit hun aantal wel tot wel 900 – dan wordt het krap op de houten plankieren, waar dag en nacht luidruchtig om wordt gevochten. 05:30 PM, de zon daalt en het wordt fris. De thermometer geeft 50F ( 11°) aan. Ik wandel terug naar mijn overnachtingadres en spreek de dan aanwezige receptionist aan. Goedkope tickets voor de Giants zijn geen probleem. Het schijnt dat je deze kunt boeken via Internet bij stubhub.com. Een betaling via mijn creditkaart, via de computer van het hotel lukt niet. Ik probeer het zelf op mijn kamer via mijn tablet, wat wel lijkt te lukken. Een uitdraai maak ik wel via de receptie. Alles gaat goed, totdat de melding komt: Geblokkeerd door IP Adres. Hopelijk is mijn creditkaart voor de laatste dagen niet geblokkeerd.
Wat de wedstrijd verder betreft, zien we morgen wel. Het is vanavond dat ik vis wilde eten aan de pier en wel bij Fog Harbor Fish House. Ik begeef me op weg in de kou en kom langs The Irish Bank.Het  lijkt het een goed gevuld en gezellig Cafe -Restaurant. Het weer is er niet naar om verder te lopen en ik blijf bij de Irish bank hangen. Naderhand heb ik hier geen spijt van. De gelegenheid straalt een ongedwongen sfeer uit. De keuze is snel gemaakt en het wordt een Irish Beef Stew. Na een paar wijntjes te hebben gedronken is het tijd om mijn overnachtingadres op te zoeken.


Dag 24:
Het wordt ochtend en in deze buurt liggen genoeg gelegenheden, alwaar je een ontbijt kunt nemen. Ik neem, bij een buurtcafé, een Bagel met koffie en ga naar de Market Street om een fiets te huren. Deze huur ik voor de hele dag bij Bike and Roll. Ik wil contant betalen, maar men accepteert alleen creditcards. Na inspectie en het aanpassen op mijn lengte van de fiets ga ik op weg. Ik kies voor een route richting Golden Gate brug, wat een standaard route is, die door de meeste toeristen worden gedaan. Terwijl ik langs het water rijd en een pier passeer die uitkomt bij de warming hut cafe , zie ik de onderste pijlers van de brug. Deze liggen geneveld in dichte mist. De hoorns van de passerende boten zijn constant hoorbaar. Ik fiets over de brug richting Sausalito, waar de meeste toeristen de boot terug nemen naar Down Town San Fransisco. Vanaf de brug is alleen de mist om je heen zichtbaar. Als ik over de brug terug rijd, passeer ik San Francisco National Cemetry. Op dit militaire kerkhof liggen de sinds 1854 gevallen soldaten ordelijk in rijen: 100.000 m² gelijkvormige grafstenen op het grondgebied van Presidio. Presidio, dat ooit door de Ohloneindianen bewoond werd is een gebied met een schitterend uitzicht op het noordwesten van de stad. Het is nu onder het beheer van de National Park Service en de Presidio Trust. Ik fiets verder richting Golden Gate Park. Een groenstrook midden in de stad van 1 km breed en 5 km lang.
Ondertussen is de zon tevoorschijn gekomen. Het is in het park waar ik een pauze ingelast. Het park straalt een serene sfeer uit. Muzikanten spelen en schilders hebben hun schildersezels opgezet. Na mijn verblijf in het park, fiets ik verder naar: Alamo Square, waar voor de skyline van Down Town een rij schitterende victoriaanse huizen staat, die de pinted ladies worden genoemd. Lombard Street is mijn volgende stop. Maar eerst bij Mels Drive inn, een stevige burger eten. Lombard Street is de bochtigste straat ter wereld, waar je alleen bergafwaarts doorheen mag rijden. Dit komt omdat deze zo steil en slecht bestraat is. Hier neem ik enkele foto's.
Intussen tikt de tijd verder en ga ik met de fiets richting het stadion , waar om 04:00 PM al een massa mensen ter been is, voor de wedstrijd van de Giants die om 07:15 PM begint. Er zijn handelaren, die proberen om kaartjes aan de man te brengen. Het wordt tijd om mijn fiets terug te brengen en bij aankomst heeft de verhuurder al opgeruimd. Hierdoor is mijn oriëntatie weg en moet ik in de drukte uitzoeken, waar de verhuurder ook alweer was. Na mijn betaling te hebben voldaan ga ik retour naar overnachtingadres, om me op te frissen voor de avond. De receptionist vroeg of het mij gelukt was om een kaartje te boeken. Als Als ik aangeef dat dit niet is gelukt,  is hij bereid om via zijn creditkaart een ticket te boeken, waarna ik hem contant mag betalen. In eerste instantie wilde ik vanwege het late tijdstip, de wedstrijd de volgende dag gaan bekijken, maar hij overtuigde mij ervan om vanavond te gaan. Een ticket van afgerond $15,00 bood  plaats op de bovenste ring, met een goed uitzicht over het hele stadion. Normaal kosten de kaartjes $80,00. Het is spoeden naar het stadion. Waar je ook loopt ,overal zijn eet-, drank- en verkoopstands. In het stadion zelf lopen constant verkopers, die hun waar aanbieden zoals pizza, hot dog, drank etc….  De sfeer is ontspannen en gezellig. De wedstrijd saai. De Giants spelen niet zoals gewoonlijk en verliezen deze wedstrijd. Toch had ik de entourage niet willen missen. De Giants zijn uiteindelijk kampioen geworden in de World Serie 2012. Het is inmiddels ruim na 09:00 PM en ik heb nog niks gegeten. Eigenlijk moet ik me douchen maar de honger heeft de overhand. Ik ga richting The Irish bank en ga op een kruk zitten.Vandaag bestel ik een Caesar salade.


Dag 25: De dag van Alcatraz.
Ik heb een ticket voor de boot van 09:30 AM. Omdat ik al in het bezit ben van mijn ticket, hoef ik pas om 09:00 AM aanwezig te zijn. Een ontspannen ontbijt bij het buurtcafé en dan richting Pier 33, een afstand van een half uur vanuit Sutterstreet. De mist hangt boven San Fransisco. De boottocht naar de overkant duurt 30 minuten. Het verblijf op Alcatraz is lang genoeg en je mag zelf bepalen met welke boot je terug gaat. De Amerikanen bouwden een fort op het eiland, dat later een militaire gevangenis en tenslotte de meest gevreesde strafinrichting van de Verenigde Staten werd. Je wordt verwelkomd door een Ranger die de eerste informatie verstrekt over het verblijf op Alcatraz. Er is een mogelijkheid om met een gids, een tour te maken over het eiland, maar ik kies om met de vooraf verstrekte plattegrond zelf een tour over het eiland  te maken. De tour geeft een andere indruk dan de indruk die ik op Robbeneiland opdeed, het eiland waar Nelson Mandela heeft vastgezeten. De plattegrond leidt je langs diverse objecten om via een cellhouse audition tour een indruk te krijgen van de gevangenen en hun verblijf. Het waren onder andere Al Capone, Machine gun Kelly, Doc Barker, Creepy Carpis en de Birdman van Alcatraz die hun dagen hier, afgezonderd van de buitenwereld, sleten. Vanaf Alcatraz, kun je de skyline zien van San Francisco, die vandaag in een mistlaag ligt. Ter afsluiting van de toer wordt een bezoek gebracht aan de tuinen van Alcatraz, die door vrijwilligers wordt onderhouden.  
Het is ongeveer 01:00 PM als ik afscheid neem van Alcatraz. Al met al  heb ik door de cellhouse audition tour een goede indruk gekregen.
Op Fisherman`s Warf neem ik de overvolle, historische F-line (tram),om vervolgens in Powell street uit te stappen. Dit is het beginpunt van de kabeltram. Dit zijn musea op wielen en echte stadssymbolen voor San Fransisco
Langzaam bereid ik me voor op de terugreis van morgen. Ik draai een laatste wasje in China Town waar vandaag de zon volop schijnt en het warm is. Mijn was is gedraaid, mijn tas is gepakt als ik  naar de Levi`s store ga, om daar een broek te kopen voor $51,65 (€ 40,25) In Nederland kosten deze broeken € 89,95.  Een kaartje voor mijn rit van Powell-Street naar het vliegveld met Bart heb ik op voorhand gekocht. Voor de laatste keer ga ik eten bij de Irish Bank, om vervolgens veel te laat naar bed te gaan.
Ik had eigenlijk een dag langer moeten hebben in San Fransisco om de stad nog wat beter te kunnen bekijken.
Mist: Uitgerekend in de zomermaanden legt zich vaak een dikke mistdeken over de stad. Dat komt door de warme lucht, die vanuit het binnenland op de koude zeelucht botst en zo voor mist boven de San Francisco Bay zorgt. 's Ochtends is het dikwijls koel en bewolkt. Wanneer de zon krachtig genoeg is, in de regel breekt hij om een uur of twaalf door de wolken heen, wordt het aangenamer, maar om een uur of vijf koelt het meestal aanzienlijk af, omdat de mist dan weer de overhand krijgt. De aanblik is fascinerend: in korte tijd trekken flarden mist als een kudde schapen over de stad.


Dag 26 en 27:
Het is 04:15 uur AM. Ik loop naar beneden, drop de sleutel in de box en verlaat het hotel.
Mijn vlucht vanuit SFO vertrekt om 08:25 AM. Mijn eerst volgende mogelijkheid om met Bart naar het vliegveld te gaan is om 04:58. Het is een rit van een uur. Dit geeft een marge van 2 en een half uur om met de airtrain richting terminal 1 te gaan en in te checken bij US airway`s. Het inchecken verloopt snel en ik ontvang mijn boardingpassen.  De tas wordt doorgelabeld naar Brussel. Dan moet ik aansluiten in de rij voor de securitycheck Na het verlaten van het detectiepoortje, wordt ik apart genomen voor een persoonlijke visitatie. Bij de volgende ambtenaar moet ik mijn handen ophouden, waarna deze een doekje over mijn handen wrijft en op een apparaat legt. Als ik vraag waar dit voor is, krijg ik als antwoord:'' Done'' . Verdere tekst en uitleg volgt niet.
Voordat ik moet boarden heb ik nog ruimte om een ontbijtje te nemen. Mijn vlucht met tussenlanding op Philidelphia vertrekt op tijd.
Mijn vliegtuig is een boeiing 767-200, waarvan de buitenste rijen 2 stoelen bevat en de middelste rij 3 stoelen.
Ik heb een zitplaats in de middelste rij aan de buitenkant rechts. In mijn ooghoeken zie ik aan de raamkant links 2 stoelen vrij. De laatste personen zijn ingestapt en ik gok erop dat deze plaatsen niet bezet worden. 2 boardingpassen liggen er wel in de stoel, maar zijn deze voor deze vlucht? De deuren sluiten en we taxiën exact om 08:10 PM naar de startbaan. Na een versnapering en het diner val ik in slaap. Het is laat als ik wakker wordt en de meeste passagiers in dromenland zie. Eigenlijk is het geen tijd hiervoor, maar toch bestel ik een rode wijn á $ 7,00. Deze moet afgerekend worden met creditkaart. Bij een tweede wijn weigert de creditkaart. Ik stelde voor om contant te betalen, maar helaas wordt dit niet geaccepteerd. Na nog een paar pogingen vond de stewardess het wel genoeg en met een bye,bye had ik mijn tweede wijntje voor $ 0,00. De vlucht verloop zonder incidenten en 20 minuten voor de geplande tijd landen we op Brussel Airport.
Nu nog een treinreis richting Maastricht en aansluitend naar Sittard, om rond 12:30 de sleutel van de voordeur om te draaien.

Een georganiseerde reis heeft zijn voordelen, maar wil je ruimte en vrijheid hebben om te genieten van de schoonheden van een land, dan is Amerika een ideaal land om individueel af te leggen. Wel ben ik blij dat een gedeelte van mijn overnachtingen vooraf zijn vastgelegd. Met name de populaire plaatsen zoals Zion, Yosemite, Grand Canyon zijn plaatsen, waar reserveringen vooraf aan te bevelen zijn.

 

Route:

Route binnenkort in PDF.

Moab

Sluiten

Moab is een sympathiek stadje in het hart van een nog ongerept gebied. Na een eerste bloeitijd als gevolg van de uraniumwinning groeide het uit tot de toeristische hoofdplaats van de streek. Geen wonder als je bedenkt hoe dichtbij Arches, Canyonlands en Scenic Byway 128 liggen. Moab is bovendien ook het enige stadje in Utah dat bij de Colorado ligt. Het is dan ook een geliefde uitvalsbasis voor excursies op deze Mythische rivier. Zowel amateurs als doorgewinterde kajakkers komen er aan hun trekken. De laatste jaren is Moab ook uitgegroeid tot het treffen van de mountainbikeliefhebbers. Omdat dit een sport is die vooral toch jongeren aantrekt, is er in Moab altijd iets te beleven. Een heel aangename halte waar je je snel thuis voelt, ondanks de grote weg die Moab op het eerste gezicht weinig aantrekkelijk maakt.

 


Page

Sluiten

Het schouwspel van de enorme rode rotswanden die zich loodrecht in het meer storten, is een van de magische beelden van deze regio. Zelden heeft de inmenging van de mens in de natuur een zo positief resultaat gehad. Maar in Lake Powell is het resultaat wonderwel geslaagd. Toen begonnen werd met de aanleg van dit kunstmatige meer kon geen mens zich voorstellen dat het nieuwe gecreëerde landschap zo groots is. Zo indrukwekkend zou zijn. Ook had niemend gedacht, dat de zoektocht naar nieuwe energie (waterkracht)) zou leiden tot de opkomst van een nieuwe, nog belangrijke industrie, namelijk het toerisme. Het meer, slechts 4 uur rijden van Salt Lake City, is  in enkele decennia uitgegroeid tot een topbestemming voor stedelingen. Elk weekend weer zakken de inwoners van Salt Lake City massaal af naar het meer, met hun enorme campers, hun boten met krachtige buitenboordmotoren, hun jetski`s en wie weet wat nog meer. De droogte is echter al sinds jaren een enorme probleem. Talrijke zijarmen zijn niet langer of moeilijk bevaarbaar, wat eigenaars van pleziervaartuigen verplicht tot het maken van lange omwegen via de drukke wegen. Het is nog geen Brusselse ring tijdens het spitsuur, maar toch. Gelukkig is het meer zo groot dat  voor alsnog iedereen er zijn eigen plekje vindt.
Page is een klein plaatsje dat, in tegenstelling tot wat velen denken, niet aan het meer ligt, maar opde Manson Mesa, een dorre hoogvlakte boven de zuidelijke oever. Het meer ligt ongeveer 6 miles (9,6 km) van het centrum van Page en is te bereiken via de U89. Een heel goeie steenworp dus!
Page is in elk geval een ideale halte tijdens de rondreis. Vanwege de hoogte is het er nooit te warm (op 1310 m) en bovendien is er water, veel water zelfs, met in augustus een zalige temperatuur van 26°. Page ligt in Arizona en Lake Powell in Utah. Tijdsverschil.

 

Overnachtingen

Voor Phoenix - Las Vegas en San Francisco vindt overnachting plaats in Hotel.
Voor Grand Canyon, Lake Powell, Monument valley,Mesa Verde,Moab, Capitol Reef, Bryce Canyon, Zion, Mammoth Lakes, Yosemite en Big Sur wordt gebruik gemaakt van campings.


Dag 1:
Brussel - Phoenix Arizona
US Airway`s:
Vertrek:10:45 - Aankomst: 17:35
(8:00 u tijdverschil)

Dag 2:
Phoenix - Sedona - Grand Canyon NP (350 km)
Via village of Oak Creek - Sedona - Flagstaff en de 180 en 64 naar de zuidelijke ingang van GC.
Routekaart.
Info Sedona

Sedona

Sluiten

26 miles (42 km) ten zuiden van Flagstaff, langs de US89A. Sedona is de naam van de echtgenote van een kolonist die hier in het begin van de 20ste eeuw een eerste poststation bouwde. Sedona is een leuk dagtripje, tenminste als je de tijd neemt om heerlijk te picknicken op de oever van de rivier. De weg van Flagstaff naar Sedona voert eerst door een uitgestrekt, dicht bos, om vervolgens af vte dalen in een prachtige cañon met oranjerood gesteente die de kronkelende bedding van de Oak Creek volgt. Net voor je de afdaling naar de bodem van de vallei inzet, kun je even stoppen bij Oak Creek Vista (aangegeven), waar je een schitterende uitzicht hebt op de diepe kloof in het groene woud. Nog steeds onderweg, iets verderop, liggen de natuurlijke waterbekkens van Slide Rock State Park. Zalig, want je kunt er zwemmen in omgeving die ronduit schitterend is.

Positieve aardstralen
De streek is voor de indianen reeds duizenden jaren een belangrijk middelpunt, waar aardse energiepunten elkaar raken. Reeds lang voor new age in de mode kwam, trokken deze met de natuur verbonden mensen er massaal heen, een gewoonte waar nog steeds geen einde aan is gekomen. De energetische en magnetische centrale punten staan bekend onder de naam vortex. In een straal van enkele miles kun je er verscheidene ontdekken.

Grand Canyon
is een van de oudste nationale parken in de Verenigde Staten, gelegen in de staat Arizona. Het park bevat de Grand Canyon, een diepe steile kloof uitgesneden door watererosie van de rivier de Colorado en haar zijrivieren. De Grand Canyon wordt als één van de grootste natuurlijke wereldwonderen beschouwd. Het park is 4927 km2 groot.Het gebied werd een nationaal monument op 11 januari 1908 en een nationaal park op 26 februari 1919. In 1979 werd het park op de Werelderfgoedlijst van UNESCO geplaatst.De Grand Canyon omvat een uitgebreid systeem van in elkaar overlopende canyons, maar is niet de grootste of diepste canyon ter wereld. De waarde ligt in de combinatie van uitgestrektheid, diepte en kleurenrijkdom van de rotsen die aan de oppervlakte komen. Deze dateren uit het Precambrium.De Jarlung Zangbo in China wordt als diepste canyon beschouwd. De Barranca del Cobre (Koperkloof) in Mexico is de grootste canyon ter wereld.Het Nationaal Park Grand Canyon telt naar schatting 355 vogel-, 89 zoogdier-, 47 reptielen-, 9 amfibie- en 17 vissoorten.


Dag 3:
Grand Canyon:
Aktiviteiten:

Dag 4 en 5
Grand Canyon -
Page - Lake Powell
(227 km)

Routekaart
Info Page

Akltiviteiten:

Page
Het schouwspel van de enorme rode rotswanden die zich loodrecht in het meer storten, is een van de magische beelden van deze regio. Zelden heeft de inmenging van de mens in de natuur een zo positief resultaat gehad. Maar in Lake Powell is het resultaat wonderwel geslaagd. Toen begonnen werd met de aanleg van dit kunstmatige meer kon geen mens zich voorstellen dat het nieuwe gecreëerde landschap zo groots is. Zo indrukwekkend zou zijn. Ook had niemand gedacht, dat de zoektocht naar nieuwe energie (waterkracht)) zou leiden tot de opkomst van een nieuwe, nog belangrijke industrie, namelijk het toerisme. Het meer, slechts 4 uur rijden van Salt Lake City, is  in enkele decennia uitgegroeid tot een topbestemming voor stedelingen. Elk weekend weer zakken de inwoners van Salt Lake City massaal af naar het meer, met hun enorme campers, hun boten met krachtige buitenboordmotoren, hun jetski`s en wie weet wat nog meer. De droogte is echter al sinds jaren een enorme probleem. Talrijke zijarmen zijn niet langer of moeilijk bevaarbaar, wat eigenaars van pleziervaartuigen verplicht tot het maken van lange omwegen via de drukke wegen. Het is nog geen Brusselse ring tijdens het spitsuur, maar toch. Gelukkig is het meer zo groot dat  voor alsnog iedereen er zijn eigen plekje vindt.
Page is een klein plaatsje dat, in tegenstelling tot wat velen denken, niet aan het meer ligt, maar op de Manson Mesa, een dorre hoogvlakte boven de zuidelijke oever. Het meer ligt ongeveer 6 miles (9,6 km) van het centrum van Page en is te bereiken via de U89. Een heel goeie steenworp dus!
Page is in elk geval een ideale halte tijdens de rondreis. Vanwege de hoogte is het er nooit te warm (op 1310 m) en bovendien is er water, veel water zelfs, met in augustus een zalige temperatuur van 26°. Page ligt in Arizona en Lake Powell in Utah. Tijdsverschil


Dag 6:
Page - Monument Valley ( 202 km)
Routekaart
Monument Valley
(Navajo: Tse'Bii'Ndzisgaii) is een gebied in de Verenigde Staten dat bekend staat om de unieke rotsformaties die er te vinden zijn. Het is gelegen op het Colorado Plateau nabij Four Corners, het punt waar de staten Utah, Arizona, Colorado en New Mexico bij elkaar komen. Monument Valley maakt deel uit van het Monument Valley Navajo Tribal Park der Navajo-indianen, en is bereikbaar via U.S. Route 163.

Dag 7 en 8:
Monument Valley - Mesa Verde ( 351 km)
Routekaart
utahscanyoncountry

De route gaat via Gooseneck SP, Moki Dugway Natural Bridges

Mesa Verde
is een nationaal park in zuid-west Colorado in de Verenigde Staten van Amerika. Mesa Verde beslaat een oppervlakte van 211 km². De ingang van het park ligt zo'n 15 kilometer ten oosten van de stad Cortez. Het bezoekerscentrum ligt op 24 kilometer van de ingang en bevindt zich op 10 kilometer afstand van Chapin Mesa, het populairste gedeelte van Mesa Verde. De naam Mesa Verde betekent "groene tafel" in het Spaans.
Mesa Verde is bekend geworden door het grote aantal goed bewaard gebleven klifwoningen; huizen gebouwd in ondiepe grotten in de wanden van het ravijn. Van de 11e eeuw tot de 13e eeuw woonden hier de Anasazi-indianen, de waarschijnlijke voorgangers van de Pueblo. Het is nog onduidelijk waarom zij aan het eind van de 13e eeuw dit gebied plotseling hebben verlaten. Het kan zijn dat door droogte de oogsten mislukten of dat de inwoners werden bedreigd door andere stammen uit het noorden. Het Chapin Mesa Archeologische Museum geeft informatie over de maatschappij van de Anasazi. In het museum kunnen archeologische vondsten en kunstwerken worden bezichtigd. Enkele van de klifwoningen van Chapin Mesa en Wetherill Mesa zijn open voor het publiek.Naast de klifwoningen staan er in Mesa Verda ook enkele ruïnes op de top van de klif. Ook daarvan zijn enkele open voor het publiek. In het park bevinden zich tevens wandelpaden, een camping en andere faciliteiten.


Dag 9 en 10:
Mesa Verde - Arches NP ( 340 km)
Routekaart:
Info Moab

Nationaal park Arches
is een tamelijk klein nationaal park bij Moab in het oosten van de Amerikaanse staat Utah.Het Nationaal park Arches bestaat uit Courthouse Towers, Windows Section, Delicate Arch, Fiery Furnace, Devils Garden en Klondike Bluffs. Er zijn meer dan 2000 gedocumenteerde arches: natuurlijke bogen zoals onder andere Landscape Arch, Double Arch, Double O Arch en Delicate Arch. De kleinsten hebben een opening van amper één meter, terwijl de afstand tussen de steunpunten van de grootste boog (Landscape Arch) 100 meter is. Er zijn diverse wandelingen (trails) in het park. Ook is er een bezoekerscentrum. In 1991 is er van de Landscape Arch een stuk afgebroken met de afmetingen van 20m bij 3,66m bij 1,33m. Een getuige maakte hiervan toevallig net een filmpje van. Nu is het niet meer toegestaan om onder of op de boog te lopen.De bogen zijn gevormd door water, ijs, extreme temperaturen en de ondergrond van zout. Op een mooie dag is het moeilijk in te beelden dat zulke oerkrachten hier honderden miljoenen jaren op hebben ingewerkt. 300 miljoen jaar geleden liep soms het hele gebied onder water. Als het water verdampte bleef veel zout achter, op sommige plaatsen zelfs lagen van vele honderden meters dik. Deze zoutlaag werd later bedekt met restanten van vloeden, winden en oceanen die kwamen en weer verdwenen. Soms was deze laag meer dan een kilometer dik. Zout is onstabiel als het onder druk staat. Het zoutbed kon de druk van de bovenliggende lagen niet aan, vervormde en zorgde ervoor dat de rotslaag erboven zich opdeelde. Er ontstonden verticale scheuren waarin ijs zich kon uitzetten. Zo kwam er nog meer druk op de rotsen en braken er stukjes af, die in de zomer door de wind weggeblazen werden. Elke winter opnieuw, tot op de dag van vandaag. Zo werden er bogen gevormd als de boog zelf stevig genoeg was. Tussen de bogen is niet veel begroeiing, maar wel genoeg om enkele diersoorten in leven te houden, zoals het dikhoornschaap, de halsbandleguaan en ratelslangen. De temperatuurswisselingen zijn extreem: het sneeuwt in de winter en in de zomer kan het tot in de 40°C worden.


Dag 11:
Arches NP - Capitol Reef NP (267 km)
Routekaart:
Via Little Wild Horse Canyon en Goblin Valley SP

Capitol Reef
is een Nationaal Park ten zuiden van Salt Lake City in Utah (USA) sinds 1971, maar was al een Nationaal Monument sinds 1937.

65 Miljoen jaar geleden is er een grote plooi in de aardkorst ontstaan van honderden kilometers dwars door zuidelijk Utah. Dezelfde kracht vormde later het Colorado plteau. Deze plooi wordt de Waterpocket Fold genoemd. In Capitol Reef wordt deze plooi en zijn spectaculaire geërodeerde verzameling van kleurrijke rotsen, massieve blokken, canyons en bogen beschermd.Utah State Route 24 gaat door Capitol Reef. Enkele trails zijn Capitol Gorge , Goosenecks, Grand Wash, Fremont River, Sunset Point, Cohab Canyon, Hickman Bridge, Cassidy Arch, Chimney Rock, Fremont Gorge Overlook, Frying Pan, Golden Throne, Navajo Knobs, Old Wagon Trail, Rim Overlook. Er is een bezoekerscentrum bij Fruita.


Dag: 12
Capitol Reef - Bryce Canyon NP (200 km)
Via (interstate 12) Boulder
, en Henrieville
Routekaart:

Bryce Canyon
is een Nationaal Park gelegen in het zuidwesten van de Amerikaanse staat Utah. Bryce Canyon is beroemd om zijn unieke geologische rotsformaties. Door de samenwerkende krachten van vriezen en dooien worden de kalk- en zandsteenformaties langzaam geërodeerd en vormen zo de zogenaamde hoodoos. De afgesleten toppen zorgen voor prachtige formaties die in het zonlicht erg mysterieus lijken. De zon zorgt voor schakeringen van de kleuren van de rotsen. De kleuren variëren van roze naar oranje. Het is een onderdeel van de Grand Staircase.
Het park dankt zijn naam aan de Mormoonse pionier Ebenezer Bryce, die van 1875 tot 1880 aan de voet van Bryce Canyon woonde. In 1924 werd het gebied uitgeroepen tot nationaal park. In vroeger tijden was de Bryce Canyon een nachtmerrie voor veedrijvers; het was ondoenlijk in dit gebied een overzicht over de kudde te behouden.


Dag: 13 en 14
Bryce Canyon NP - Zion NP (137 km)
Routekaart:
Angels landing , riverside hike

Nationaal park Zion
is een natuurreservaat in de Verenigde Staten. Het werd in 1909 een National Monument, en in 1919 een National Park, in 1937 werd het park uitgebreid met Kolob.De naam Zion is afkomstig van de mormonen, een religie (vooral in Utah gevestigd) vergelijkbaar met de volgelingen van Jehova. ‘Zion’ is mormoons voor een plek van rust en veiligheid. Deze naam kreeg het van mormoonse pioniers in 1860. Ook de naam Kolob komt van die religie, het betekent: een plek dichtbij God. 2000 jaar geleden leefden hier ook Anasazi tot ongeveer 800 jaar geleden. Toen leefden hier de Paiutes tot de mormoonse pio niers hier aan kwamen. Het park heeft 800 soorten planten, 75 soorten zoogdieren, 271 vogels, 32 reptielen en amfibieën en 8 soorten vis, voorbeelden hiervan zijn herten, hagedissen en bedreigde diersoorten zoals de Peregrine Valk, de Mexicaanse Spotuil, de Southwest Willow Flycatcher en de Slak van Zion, nergens anders op de wereld te vinden.Enkele natuurlijke verschijnselen in het park zijn Zion Narrows, Emerald Pools, Hidden Canyon, Angels Landing, The Great White Throne, Checkerboard Mesa, The Three Patriarchs en Kolob Arch.


Dag: 15 en 16
Zion - Las Vegas ( 315 km)
Routekaart: Via Valley of fire en Leake Mead
Overnachting: Excalibur***, 3850 Las Vegas

Dag: 17
Las Vegas - Death Valley / Mammoth lakes
Via Lone Pine
Routekaart:

Death Valley
is met de auto goed te bereiken, 5 uur rijden vanaf Los Angeles. In de zomer is het zo heet dat een toerist niet veel meer kan doen dan in de auto (met airconditioning) blijven zitten. In winter en voorjaar is de temperatuur aangenaam. In de vallei zijn drie plaatsen waar een beperkt aantal mensen kan overnachten, Furnace Creek, Stovepipe Wells en Panamint Springs. Furnace Creek is de grootste van de drie, allemaal beschikken ze over een restaurant, bar en zwembad. Naast het natuurschoon is er ook Scotty's Castle, een in Spaanse stijl opgetrokken villa


Dag: 18,19 en 20
Mammoth lakes - Yosemite NP Crane flat, campground ( 139 km)
Crane flat, campground - Yosemite village (17 km)
Routekaart:
naar Glacier Point

Yosemite
Ongeveer 320 miles ten noorden van Los Angeles en 181 miles ten oosten van San Francisco, Yosemite is het oudste park ter wereld, al sinds 1864 beschermd door een decreet dat door Abraham Lincoln in hoogsteigen persoon is ondertekend! Dankzij het doorgedreven gelobby van John Muir (1838 – 1914), een Schot die in Amerika studeerde en een erkend botanist, geoloog en populair - wetenschappelijk schrijver, werd Yosemite in 1890 officieel een nationaal park.
Deze vallei kreeg de naam Yosemite als de herinnering aan de Uzumati, een indianenstam die rond 1850 werd uitgeroeid. Het Yosemite Park strekt zich uit over duizenden hectare bos (waarvan een gedeelte helaas verwoest werd door een verschrikkelijke bosbrand in augustus 1990) en steile bergen, met toppen tussen 600 en 3960 m. Qus fauna en flora is dit werkelijk een van de bevoorrechte streken van het Amerikaanse continet. De vallei van Yosemite ( in het midden van het park) is een van de beste voorbeelden van een gletsjervallei. Ze wordt gedomineerd door El Capitan en Half Dome twee prachtige monolieten die uniek zijn op deze wereld. Hoge steile rotswanden kenmerken de vallei. De vlakke bodem wordt doorsneden door de Merced River. Het enige wat van de vroegere gletsjer overblijft.


Dag: 21
Yosemite – Big Sur via Morro Bay 523 km
Routekaart
Een ingelaste route, via de kustweg N1


Dag: 22 t/m 25
Big Sur - San Francisco 259,2 km
Routekaart:
Aktiviteiten:
Alcatraz, Golden Gate bridge, Fisherman`s Warf, Union Square, Chinatown cable tram
Bike & Roll

Kosten:


Kosten:
Deze zijn opgebouwd uit de volgende gegevens.

  • Voorbereiding
  • Vervoer ( Vlucht, autohuur, verzekering, tol, benzine etc.)
  • Overnachtingen.
  • Persoonlijke uitgaven:
    • Eten
    • Drank
    • Fooi
    • Diversen
  • excursies

Voorbereiding: 4%
Oriëntatie naar West-Amerika via  aanschaf reisboeken, de Trotter West-Amerika, ANWB reisgids Verenigde Staten Zuid West, Marco Polo reisgids San Francisco, de Road Atlas van Michelin   dvd USA Best of the West en dvd USA route 101.
Van het laatste zal ik geen gebruik van maken.


Vervoer: 38%
Deze weer onderverdeeld in de volgende categorie.

  • Vlucht 37,4 %
  • Treinkosten naar en van luchthaven: 3,7%
  • Autohuur incl. verzekeringen: 37,7%
  • Benzinekosten: 20,7%
  • Overigen: 0,5 %

Totale afstand in miles: 2977 (4763 km)
Gepland 3500 km. 73,48%
Extra ingepland voor de kustroute 518 km 10,88%
Niet gepland: 745 km 15,64%

Kortste gereden afstand: 139 km
Langste gereden afstand: 523 km

Per gereden km was ik kwijt € 0,19.
Gemiddelde benzine prijs: € 0,88 per liter.
klik hier voor actuele Gallonprijs

De vlucht is geboekt bij connections.be
De auto is geboekt via Rental Cars.
Dollar Rent leverde de auto.


Overnachting: 31%
De duurste overnachting was in San Francisco: Park Hotel € 85,03 per nacht, geboekt via Bookings.com
Geen ontbijt.
De goedkoopste overnachting was de camping in Torrey: thousand lakes RV park € 13,93 p.n.
Gemiddeld was ik kwijt € 52,70 p.n. Hierin is ook meegerekend de aanschaf van de tent met accessoires.
Nadeel: alle geboekte accommodaties, met uitzondering van Thousand Lakes RV Park, zijn berekend voor een verblijf van 2 personen.


Eten/ Drank en Fooi. 21%
Voor eten is besteed 15% van mijn reisuitgaven.
Voor drank is besteed 4 % van mijn reisuitgaven en voor fooi 2% van mijn reisuitgaven.
De ene keer at ik luxe en de andere keer stelde ik me tevreden met een stokbroodje op de vuist. Ik had me van de Amerikaanse keuken heel wat anders voorgesteld, maar uiteindelijk viel het 100% mee.
Info Amerikaanse keuken


Excursies 4%


Overigen 2%


Sluiten >>

Wie beweert dat de doorsnee-Amerikaan slecht en teveel eet, heeft het bij het rechte eind, maar stelt de zaken toch te eenvoudig voor.
Het is waar dat de kinderen op school of thuis geen enkele opvoeding wat betreft eetgewoonten krijgen. Zelfs heel kleine kinderen eten dagelijks frites, hotdogs, bacon en worstjes. Alleen de hoeveelheid schijnt belangrijk te zijn. Voor slechts een paar cents meer ben je ook snel geneigd het menu 'extra large' (met een navenante kledingmaat tot gevolg !) te bestellen. Toch is het wat simplistisch om te beweren dat de Amerikanen geen eigen keuken hebben. Vanaf het moment dat je het land staat per staat bekijkt, kun je toch culinaire verschillen onderscheiden. Soms zijn er zelfs grote tegenstellingen tussen de regio`s. In Californië vind je voornamelijk een kosmopolitische ( Franse, Aziatische, Mexicaanse) en trendy (biologische en vegetarische) keuken. In de zuidelijke staten overheerst soul food en gegrilleerd vlees, met dikke saus en veel groenten, in Tennesse en Georgia. In Wyoming en Montana krijg je dan weer bizonsteaks en wapitivlees voorgeschoteld. Keuze over dus, tegen elke mogelijke prijs, van de snack die op de hoek van de straat wordt verkocht tot een vijfsterrenrestaurant met een geraffineerde keuken. In ieder geval is ' vreten' een van de onschuldige Amerikaanse zonden. Ze houden trouwens toch niet op zich voortdurend vol te stoppen met pretzels, burgers en frisdranken.

Onderweg
Diners zijn populaire wegrestaurants. Hun oorsprong gaat terug tot de jaren 1930, toen er volop autosnelwegen werden aangelegd, maar het was vooral in de jaren 1950 dat ze vaste stek werden. Voor de bouw en inrichting van diners werden de nieuwe bouwmaterialen van na de tweede wereldoorlog gebruikt: roestvrije materialen, aluminium, formica, vinyl en neon. Het concept is steeds hetzelfde: eentapkast met barkrukken aan de ene kant van de zaal, aan de andere kant afgescheuiden compartimentjes met tafels, banken en een jukebox. Er wordt vooral fastfood geserveerd: hamburgers met frites, sandwiches (warm of koud), uitgebreid ontbijt en nagerechten met veel room.
American food

Ontbijt
Het breakfast made in America biedt een van de beste prijs-kwaliteitsverhoudingen die we kennen. Voor de gemiddelde Amerikaan is het ontbijt een echte maaltijd, uitgebreid en gevarieerd (met niet alleen zoete gerechten). Het ontbijt wordt dan ook vaak buitenshuis genuttigd. Zowat overal zijn cafetaria`s, diners, coffeeshops en restaurants die ontbijt serveren ( sommige doen zelfs niks anders). Opgelet, vanwege de onklopbare prijs is bij het ontbijt of de brunch de warme drank niet inbegrepen ( vraag een regular, die koffie is doorgaan gratis). De spijskaart is soms ellenlang, met een grote keuze van vruchtensappen, ontbijtvlokken, hash browns (geraspte en geroosterde aardappelen), pancakes (dikke pannenkoekjes), wentelteefjes (in de VS French Toast genoemd) en uiteraard ook eieren, op diverse wijzen klaargemaakt: scrambled (roerei), omelette (omelet) of fried (spiegelei). Een spiegelei kun je normaal gebakken vragen (sunny side up) of aan beide zijden, zoals een pannenkoek (over) in dit laatste geval vraag je over easy (licht gebakken) om te vermijden dat de dooier te hard is gebakken. Voor gekookte eieren heb je de keuze uit gepocheerd (poached), zacht(boiled) of hard gekookt (hard boiled). Het lekkerste van alles zijn de eggs Benedict: gepocheerde eieren op een stukje geroosterd brood en overgoten met hollandaisesaus. Bij je eieren neem je ham, spek, worstjes, bonen (beans), veel ketchup, enkele buttered toast, of French fries.
Ook de zoete en heerlijke muffins, met frambozen, bosbessen of rode aalbessen, zijn het proeven waard, je vindt ze vooral in de coffeeshops. Veel Amerikanen zijn gek op donuts (ringvormige, nogal vette beignets) en bagels, traditioneel geroosterd en vervolgens met cream cheese besmeerd.


Brunch
Op zaterdag- en zondagochtend is het de gewoonte te brunchen. Dan slapen de Amerikanen uit, waardoor het te laat is voor het ontbijt en te vroeg voor de lunch. Veel restaurants serveren tussen 10:00 - 11:00 u en 16:00 u een brunch, een maaltijd die het midden houdt tussen een breakfast en een lunch. Daarbij worden warme dranken of ook weleens een cocktail, stijl bloody mary, opgediend. Soms wordt bij de brunch champagne gedronken (je kunt het beste niet te vroeg gaan...). Doorgaans krijg je waar voor je gelden mag je deze formule, waarbij je een maaltijd uitspaart, zeker niet links laten liggen.


Luch en diner
In de meeste restaurants (wel degelijk restaurants en geen fastfoodtenten) wordt de lunch tussen 11:00 en 14:30 u opgediend. Dan sluit de zaak tot 17:00 u. In deze streek wordt het avondeten vroeg geserveerd, vanaf 17:30 of 18:00 u. Door de week zul je na 21:30 u bijna nergens meer terecht kunnen. De restaurants van de grote ketens sluiten later.
Er is doorgaans een groot verschil tussen de luch en het avondmaal. De lunch is doorgaans minder omvangrijk en bijgevolg goedkoper.` s Middags staan er vooral slaatjes, belegde broodjes, pizza`s en allerhande burgers op het menu.`s Avonds echter zijn de schotels ( hier entrees genoemd) veel uitgebreider en duurder. Je doet er verstandig aan om goed te lunchen en `s avonds slechts een lichte maaltijd te nemen. Krijg je vanwege het tijdsverschil halverwege de middag plots honger, profiteer dan van het tarief early bird (speciaal voor vroege slapers). Om hun openingsuren uit te breiden openen sommige restaurants al om 17:00 u. Gedurende een uur of langer hanteren ze speciale prijzen voor een aantal gerechten die daardoor 30% goedkoper kunnen zijn.
- Waar je absoluut niet omheen kunt (of mag) zijn de today`s specials (of gewoon specials, of ook wel specials of the day) dagschotels die zowel `s middags als `s avonds verkrijgbaar zijn en die de obers doorgaans sterk aanbevelen. Soms krijg je er tegen een verlaagde prijs ook soep of een slaatje bij, zodat je voor een paar dollars een stevige maaltijd krijgt. Deze formule kent vooral `s avonds succes, `s middags iets minder.
- Een leuke plek voor een snelle, goedkope gezonde hap zijn de salad bars in de delis section van de supermarkten die je zowat overal in de VS aantreft (niet te verwarren met delicatessenzaken) Daar heb je een grote keuze van rauwkost, slaatjes (met bijbehorende sausjes), allerhande warme en koude gerechten met daarbij ook Chinese en Mexicaanse schotels, nagerechten, vers fruit enz. Je kunt alles ter plaatse opeten (for here of to stay) , maar ook meenemen in een plastic bakje. Verkies grote supermarkten met een grote clentèle, hoe groter de toeloop hoe beter de kwaliteit.
- Bepaalde restaurants bieden een buffetformule all you can eat (of ACE). Voor een handvol dollars eet je zoveel je wilt. Een goede manier om van alles te proeven. De versheid is verzekerd, de kwaliteit iets minder. Alle casono`s in Las Vegas maken van deze formule gebruikt om klanten te lokken. In grote steden gebruiken de restaurants deze formule een keer per week, namelijk op de minst drukke dag.
- De meeste bars hanteren happy hours (meestal van 16:00 tot 18:00 u) Je krijgt korting op het eten als je een drankje bestelt. Het idee van de happy hours is dus drinken en eten voor het avondmaal, vaak is er dan aan de bar ook een restaurant gebonden.


Amerikaanse specialiteiten
- Vlees:
Het rundvlees is van prima kwaliteit, maar vrij duur. Het lekkerste en sappigste vlees dat je in de VS kunt krijgen is primerib (niet te verwarren met spareribs, varkensribbetjes) Wie het eens geproefd heeft, vergeet het nooit meer. De sappigheid van het amerikaanse vlees is grotendeels afhankelijk van de manier van snijden ( haaks op de spiervezels), die anders is dan die van onze slagers. De dieren in de VS zijn meestal kleiner, waardoor je gemakkelijk een volledige T-bone kunt verorberen (een dubbele entrecote met T-vormige been). In de noordelijke staten, zoals Wyoming en Montama krijg je steaks van Wapiti (groot hert) of bizon (pittige smaak) voorgezet. Wens je een goed doorbakken steak (bien cuit), vraag dan well done. Merdium betekent dan weer precies gaar (à point) en rare weinig doorbakken (saignant). Echt saignant is vaak moeilijk te krijgen.

Het sprookje van de hamburger is uit !
Helaas voor al wie erin blijft geloven, maar neen, de hamburger is géén Amerikaanse uitvinding! Hij werd geboren in het Duitse Hamburg, zoals zijn naam trouwens al liet vermoeden. Aan het beinde van de 19de eeuw immigreerden bewoners van de streek rond Hamburg massaal naar de VS. Het woord 'hamburger' was niet meer dan de gehakte biefstuk die ze op de trans-atlantische schepen geserveerd kregen. Dankzij deze immigranten maakte de burger echter zijn opwachting in de Nieuwe Wereld en groeide later zelfs uit tot een van de symbolen ervan.

- Hamburgers:
De laatste jaren loopt de consumptie van de burger sterk terug. Dat is wellicht een gevolg van de trend om gezonder te eten. Nochtans staat de hamburger niet gelijk aan slecht, je moet hem gewoon niet in een fastfoodtent proeven. De echte restaurants maken echte verse, sappige hamburgers (je moet zelf zeggen hoe je hem gebakken wilt!) Het juicy vlees wordt tussen twee sneetjes lekker vers brood gelegd. In de zuidelijke staten, maar ook in de streek van Buffalo Bill (in de omgeving van Cody), zijn de hamburgers van de beste vleessoorten bereid. Neen, de hamburger is niet noodzakelijk slecht. Opgelet; burgers worden niet altijd met frites opgediend, soms moet je ze apart erbij bestellen.

- Slaatjes:
Amerikanen zijn kampioen geworden wat betreft gevarieerde slaatjes. Altijd vers, lekker en uitgebreid vormen ze een gezonde en evenwichtige maaltijd. Favoriet is de caesar salad, op basis van Romeinse sla, geraspte parmezaan, croutons en een romige saus met bansjovis en knoflook. Bij de luxe versie hoort ook gebraden kip of grote garnalen (shrimps.
- Proef de verschillende sausen (dressings) die bij de slaatjes horen. De populairste zijn de ranch (met knoflook en peper), blue cheese (met blauwe schimmelkaas) thousand island (roze van kleur, een beetje zoals onze cocktailsaus, met augurken en schijfjes hard hard gekookt ei) en tot slot Caesar salad (met parmazaan en knoflook) die bij de beroemde Caesar salad wordt opgediend


- Sandwiches:
Hoed je voor het woord 'sandwich'. Ons Europese belegde broodjes wordt in Amerika cold sandwich genoemd. Absoluut niet te verwarren met de hot sandwiches, die heuse warme maaltijden zijn met frites (of chips) en sla en uiteraard ook heel wat duurder zijn. En wat het woordje sndwich betreft: dat dankt zijn naam aan de gokverslaafde graaf Sandwich (een Engelsman) die zo aan de speeltafel gekluisterd zat, dat hij zijn kok vroeg om een nieuw soort maaltijd in elkaar te knutselen. en de hotdog? die zag het levenslicht in 1941, toen de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog verwikkeld raakten en de Frankfurter worstjes hot werden gebraden. Een symbolische vergeldingsmaatregel tegen die dogs van nazi`s!

- Popcorn:
Als je popcorn koopt, zeg er dan wel bij dat je hem met suiker wilt, anders krijg je gezouten popcorn. Ook popcorn met gesmolten boter is in trek. Amerikaantjes (en Amerikanen) trekken naar de bioscoop met propvolle emmers popcorn, die ze dan tijdens de voorstelling zitten op te peuzelen.

- Ijsjes:
Diverse merken delen de koek, zoals Dairy Queen, een nationale keten. Baskins Robbins (meer dan dertig smaken) en Ben Jerry`s ook een originele onderneming die blijkt geeft van burgerzin. Ze stel mensen in moeilijkheden tewerk en koopt alleen biologisch geteelde producten. Ijs wordt verkocht op een hoorntje of in een bakje van karton, met daarop allerhande soorten toppings. Dit wordt een Sundae genoemd en je hebt de keuze uit aardbei, geraspte kokosnoot, ananas, karamel of hot fudge, warme gesmolten chocolade met hazelnootjes of gewone nootjes. Behalve het klassieke ijsje kun je ook een frozen yoghurt bestellen, iets lichter verteerbaar maar toch nog voldoende romig. En tot slot zijn er de heerlijke milkshakes, gemaakt van grote bollen vanille-ijs, banaan, aardbei of malt (met moutpoeder, werkelijk erg lekker). Ook smoothies (fruitsap, gemengd met yoghurt van melk of ijs) zijn heel populair.

- Nagerechten:
Sommigen vinden ze het einde, anderen worden al misselijk bij het idee alleen. Traditionele nagerechten zijn cheesecake (cake op basis van kwark, werkelijk erg lekker) carrotcake (worteltaart met suikerglazuur), chocoladecake, pumpkin pies, (de beroemde pompoentaart die rond Halloween wordt gegeten) en slot ook nog muffins en cookies.

 

De berekeningen hierboven, geven een indicatie van mijn persoonlijke uitgavenpatroon.

 

Moab - Capitol Reef :

Dag 11:
Het is nog geen 07:00 AM als ik voor Jail House Cafe sta. Deze locatie is open van 07:00 AM tot 12:00 AM en is gericht op ontbijtservice. Een stevig ontbijt voor de rest van de dag: Pancakes met stroop en boter. (pdf)
Hedenmorgen op weather.com het weer gecheckt. Rond Moab vandaag regen met kans op onweer. Verstandig is het niet om dan richting bergen te trekken. Ik besluit mijn tent af te breken en richting Capitol Reef te gaan, wat mijn volgende bestemming wordt. Hier zijn de weersvoorspellingen beter. Eerst ga ik tanken en dan vervolg ik mijn weg richting Interstate 70. Al rijdend op de Interstate zie ik links van me, richting Canyonland donkere wolken. Voor me klaart  de lucht op. Bij de afslag naar Hanksville schijnt de zon alweer. Bij de afslag naar Goblin Valley, kijk ik nog een keer richting Canyonland met zijn donkere wolken, draai me om en zie de bijna wolkenloze hemel voor me. Een verstandige keuze dus.
Na het betalen van een entree fee a $ 7,00,  rijd ik naar de parkeerplaats.

Goblin Valley is een klein state park, dat ongeveer 2 mijl lang en 1 mijl breed is. In de vallei staan duizenden wonderlijk gevormde rotsfiguren, de meesten zijn niet meer dan 2 of 3 meter hoog.

Na een kort verblijf in de Valley besluit ik een trail te lopen: De Entrada Canyon trail.
Dit is een trail, welke van de campground loopt naar de entree van de Valley.
Hevige regenbuien van een dag van tevoren hebben deze trail omgevormd tot een drassige looproute.
Het schiet niet op en ik ben blij als ik arriveer op de splitsing van Curtis Bench trail. Het is 11:15 AM en de zon is aardig aan het branden. Dit stuk loop makkelijker en het is een prachtig gezicht over de valley  vanaf het viewpunt. Ook hier valt op, dat de meeste toeristen blijven hangen bij de parkeerplaats, die vol staat met campers en auto`s. Ik kom in ieder geval niemand tegen.
Mijn weg richting Capitol Reef wordt vervolgd en ik passeer na ruim 1 uur gereden te hebben het bord van Capitol Reef.

Capitol Reef ligt ten noorden van Lake Powell, tussen Bryce Canyon en Canyonlands Nationals Parks. Het is niet het spectaculairste van de Amerikaanse nationale parken, maar ontegenzeglijk wel een van de parken waar de mens het minst heeft ingegrepen.

Ik ontving eerder op mijn reis het advies om Notom te bezoeken.  Zo gezegd zo gedaan. Schijnbaar had ik de informatie verkeerd begrepen want ik meende dat het de vermelde aanduiding Notom op de kaart datgene was waar het om ging. Echter dit is een B&B. Naderhand zag ik dat ik de Notom-Bulfrogg road had moeten aanhouden. Eenmaal daar, vraag ik me af of ik deze ongeplaveide weg wel met mijn Kia had kunnen rijden?
Het is 04:00 PM als ik de tent heb opstaan op thousand lakes RV park
Ook voor deze camping heb ik mijn reservering kunnen verschuiven. Slechts twee tenten bezetten nu het kampeerterrein van deze camping. Campers staan er wel volop.
Deze camping heb ik uitgezocht om later op de avond richting Cafe Diablo te gaan. Cafe Diablo is uitgeroepen tot beste restaurant van Utah en daar wil ik uiteraard gebruik van maken.
Maar eerst verzorg ik mijn 2e laundry van deze vakantie. Voor $3,00 worden zowel je kleren gewassen als gedroogd. De tijd dat ik mijn reistas vol kleding mee sleepte is voorbij.
Het is woensdag en ik tel rond 07:00 PM 65 auto`s op de parkeerplaats van Cafe Diablo. Reserveren is niet nodig en ik zit ondanks de koude avond, heerlijk buiten onder de heather. Cafe Diablo staat bekend om zijn lamsvlees en dat is wat ik dan ook bestel.
Al met al valt de rekening voor wijn, een voorgerecht, lamsvlees en espresso na incl fooi nog mee. $51,30.
Ik wandel met een tevreden gevoel terug om wederom te genieten van een heerlijke nachtrust.